Start 2 Run #34, 5 kilometer!

Ik ben er. Eindelijk. Ik loop 5 kilometer zonder tussendoor te moeten wandelen. Een overwinning op mezelf, dat kan ik je wel vertellen. Het heeft ook best wel wat voeten in de aarde gehad om er te geraken. Met vallen en opstaan, met stilvallen, vergeten te doseren en plots toch goeie benen hebben.

IMG_7364

De ervaring leerde me dat als ik klaar was met Start 2 Run, ik nog lang niet aan die magische 5km toe was. Standaard heb ik daarna nog een week of twee nodig. Twee weken waarin ik rondjes ga lopen met als doel 5 kilometer te lopen maar ze toch niet haal. Rondjes waarin ik na 15 minuten een gigantische klop van de hamer krijg en veel doorzetting en karakter nodig heb om het toch vol te houden. De ene keer lukt dat dan, de andere keer niet. Steevast zit er ook een rondje in waarin ik aan speedtempo vertrek, na 5-6 minuten nog steeds de wereld aan kan en rond 3 kilometer de strijd moet staken wegens te snel vertrokken.

Ik heb dus een week of twee nodig om mijn tempo te zoeken. Een tempo dat ik 5 kilometer kan volhouden. Een tempo waarin ik mezelf niet voorbijloop maar wat wel hoog genoeg ligt om me gemotiveerd te houden. Want mentaal heb ik wel een bepaalde snelheid, een bepaald gevoel nodig dat zegt ‘je bent goed bezig en je kan dat nog wel even volhouden’. Voorlopig ligt dat rond de 8,5 km/u. Op de stukken bergop zakt dat eerder naar 8, op de stukken bergaf stijgt dat naar 9 à 9,5 km/u.

En zo loop ik dus al een aantal keer achter elkaar die 5 kilometer uit. Al blijft het ook wel een gevecht. Zeker vanaf kilometer 4. Vooral een mentale strijd. Het tempo is er dan wat uitgezakt en ik voer een constante dialoog met mezelf. Dat gaat dan als volgt ‘alee vooruit nog effe’, ‘zot, ik ga stoppen’, ‘nee, kom, nog heel effe doorbijten, je bent er bijna’, ‘maar ik kan niet meer’ … en zo gaat dat dan nog wel effe verder. Maar ik was blij toen onlangs één van mijn collega’s vertelde dat ze hetzelfde ervaarde. En dat ‘vlotte’ lopers op dat moment gewoon even hun mond moeten houden ;).

Ik ben nu nog wat zoekende naar het vervolg. Moet ik gewoon rondjes van 5 km blijven lopen? Moet ik elk tochtje gewoon 100m verder lopen? Neem ik niet beter het volgende Start 2 Run-schema? Ik ben er nog niet helemaal uit. Zeker ook omdat het momenteel ook wat zoeken is naar de combinatie werk-sport. En dus hou ik het voorlopig even bij rondje van 5 km. Onderhouden is het grootste doel, de rest zie ik dan wel de komende weken.

Hoe staat het met jouw sportieve prestaties?

Advertenties

Gelezen: Iedereen smartphonefotograaf – Vicky Bogaert

Toen ik onlangs ‘De phonetograaf’ van Vicky Bogaert las en niet helemaal tevreden was, raadde meerdere mensen mij haar eerdere boek aan. Ik vond hem in de plaatselijke bibliotheek. Dus nam ik hem maar mee naar huis om ook eens door te nemen en hopelijk wat dingen uit te leren.

IMG_7197

Auteur: Vicky Bogaert
Uitgeverij: Stichting Kunstboek

Het is een vrij dun boekje van nog geen 100 bladzijden. Maar het is wel leerrijk en misschien inderdaad wel beter dan zijn opvolger. Kort stukjes tekst afgewisseld met veel fotomateriaal zorgt voor een hoog leestempo. In no time heb je het boekje helemaal uit en ben je helemaal geïnspireerd. Een goed boekje voor wie geen kaas gegeten heeft van fotografie en toch de eerste stapjes wil zetten.

Je krijgt in het begin een theoretische inleiding. Een aantal belangrijk termen uit de fotografie worden aangeraakt. Nodig om het grotere plaatje te begrijpen. Al zat ik daar een beetje met een dilemma. Om goed de kneepjes van het fotografievak te leren heb je meer achtergrond nodig en dus moet die toelichting wat uitgebreider. Anderzijds wordt het dan ook rap saai en té technisch waardoor je een doorsnee publiek snel zal verliezen. Ik begrijp dus zeker waarom er voor een goed evenwicht gekozen is door toch een aantal dingen aan te raken maar je niet te verliezen in details.

Qua voorbeelden, kwaliteit van het fotomateriaal en hoeveelheid beeldmateriaal vind ik dit boek beter dan zijn opvolger. Er is een beter evenwicht tussen beeld en tekst. En de beelden illustreren perfect de tekst. Daarentegen lijkt de lay-out nu natuurlijk wel al wat gedateerder waarop zijn opvolger op dat vlak betere punten scoort. Maar het is zeker niet storend. Het is pas met er achteraf nog eens door te bladeren dat het me opviel.

Kortom, het is een kort en bondig boekje waar je wel wat dingen uit kan leren als je niet veel van (smartphone)fotografie kent. Zelfs ik haalde er nog een lifehack uit (de volumeknop van je iPhone is een afdruktoets voor foto’s, say what?). Het geeft je best wel zin om wat te experimenteren met je smartphone. En mijn adviseurs hadden gelijk, ik had hier meer aan dan aan de opvolger.

Je vindt het boek op Bol.com. De prijs voor een tweedehands boek is momenteel wel heel hoog. Maar misschien heeft de plaatselijke bibliotheek wel een budgetvriendelijker exemplaar?

A few of my favorite things #2

Ik was wat uitgekeken op mijn As we speak-posts. Ik had het gevoel dat ik teveel in herhaling viel. Maar ik wist niet echt wat er ik mee moest. Tot ik bij Sarah een rubriek tegenkwam die voor mij eigenlijk gewoon een verbeterde versie was. En dus neem ik de rubriek graag over om toch weer m’n ei kwijt te kunnen.

En dus wil ik elke maand even stilstaan bij mijn favoriete dingen van de afgelopen maand. Los van mijn maandelijkse geluksmomentjes. Eerder ontdekkingen van de maand.

  • De podcast van Elke Dag Vakantie. Mijn liefde voor podcasts groeit. En met stip op één op dit moment: Elke Dag Vakantie. De podcast van Eva Daeleman en haar vriend Stijn. Een podcast over hoe je meer voor jezelf kan zorgen en jezelf meer op de eerste plaats kan plaatsen. Daarnaast gaat het ook al over de dilemma’s die je in het leven kan tegenkomen en hoe je daar best mee om kan gaan. Echt een aanrader!

0772D66D-7C8F-4FAC-8B52-168BDD66C6A4

  • Wandelen op Domein ’t Speelhof. Een stukje groene long in het hart van het centrum van Sint-Truiden. Een stukje rust op een boogscheut van de Grote Markt. Als je de Finse piste volgt kan een rondje van 2,5 km wandelen. Perfect om even op adem te komen. Vooral de achterkant vind ik supermooi. Het natuurlijke overstromingsgebied is een pareltje. Perfect om even te vluchten van de realiteit.
  • Het leuke feitje dat ik ontdekte dat Beyoncé maar 1.69m groot is. Dat is maar 1 cm groter dan mezelf. En toch komt ze zo gigantisch over. Amai. Ik ontdekte dat weetje trouwens in een andere podcast waar ik het zeker nog eens over wil hebben. Hartjes voor Beyoncé, ik blijf het een topwijf vinden.
  • De Gratitude-app. Elke avond om 20u krijg ik een kleine reminder die me doet nadenken over de kleine geluksmomentjes van die dag. Mijn Monthly blessings-blog vaart er wel bij! En ik leer om meer stil te staan bij de dingen en niet gewoon als een sneltrein te leven.
  • Pret à Manger in Brussel-Zuid. Open sinds begin augustus. En in mijn eerste week op de nieuwe job moest ik er al beroep op doen omdat ik al m’n eten thuis op het keukeneiland vergeten was. Oeps! Maar wel een aangename meevaller. Ik nam er van die driehoekige boterhammen mee en een fruitsalade. Topidee van mezelf.

Wat waren jouw favoriete dingen in de afgelopen weken?

Gelezen: Just f*cking do it – Noor Hibbert

Kan een titel meer aanspreken dan dit? Hij valt in elk geval op. En hij triggert. Zeker als er deze premisse ook nog eens bij komt: Laat los wie je denkt te moeten zijn en heb een geweldig leven. Mijn verwachtingen lagen hoog. Dit boek moest gewoon de nodige schop onder m’n gat zijn. Of het dat ook werd, vertel ik je graag.

IMG_7199

Auteur: Noor Hibbert
Uitgeverij: HarperCollins

Overenthousiast begon ik aan het boek. 165 pagina’s is nu ook niet zoveel, dus ik hoopte het boek in een sprintje uit te lezen. Maar wat was ik teleurgesteld. Van de eerste tot bijna de laatste bladzijde. Ik verwachtte me aan een boek dat je af en toe een schop onder je gat zou geven. Een boek dat je het enthousiasme zou geven om je doelen te bereiken. Maar het was niks van dit alles. Wat een ongelooflijke teleurstelling.

Het boek is heel zweverig. Het concept ‘Het Universum’ speelt een belangrijke rol in de theorie. Als je iets heel erg wil en het vriendelijk vraagt aan het Universum, dan zal je er zeker een antwoord van krijgen. Je krijgt dan een teken. Hoe goedgelovig kan je zijn, denk ik dan. Voor mij was het soms op het absurde af. Ik werd er zelfs enorm onrustig van omdat ik niet kon geloven dat dat maar bleef duren. Zo wollig, zo ijl, té filosofisch om een rationalist als mezelf te overtuigen.

Ik bleef lezen want ik hoopte dat het boek toch tot wat concretere cases en goeie tips en tricks zou komen. Maar helaas. Pas na pagina 140 (van de 165) kwam er hier en daar toch een inzicht waar ik me meer kon in vinden. Inzichten die iets meer op hard werken en logica gebaseerd waren. Het zweverige sausje moest eindelijk wat plaats maken. Maar het kwam veel te laat en het was te beperkt om alles nog te compenseren.

Ik vind het boek dus zeker geen aanrader. Je haalt er eigenlijk niks uit tenzij je enorm gelooft in de zweverige filosofieën en echt denkt dat die je leven kunnen veranderen. Mij waren ze in elk geval al snel kwijt. Zonde eigenlijk, want het boek had zoveel meer kunnen zijn. Er mag dus zeker eens een verbeterde versie komen met de juiste insteek.

Ik kreeg een reviewexemplaar van Uitgeverij HarperCollins, dat verandert niks aan mijn eerlijke mening. Je vindt het boek op Bol.com. Voor het ebook betaal je 5,99 euro.

 

Renners sterven niet

Een slag in het gezicht is het. Elke keer opnieuw. Renners die vallen en nooit meer opstaan. Moeilijk te verteren. Een mentale tik. Ook al ken je ze niet persoonlijk. Het komt zwaar aan. En ook al trekt de karavaan de dag erna weer verder, vergeten worden ze niet. Nooit. Ze gaan mee met de koers. Bijna als engelbewaarders voor de anderen. Want renners sterven niet, ze verdwijnen alleen maar uit het zicht.

Renners_sterven_niet

Renners sterven niet,
ze verdwijnen alleen maar uit het zicht
eens zij de laatste finish hebben overschreden
en de snelheid van het leven
hen met stijve spieren achterlaat.

Want koersen blijven ze,
ook al vallen hart en wielen stil,
zij gaan in duizend hoofden door
met duwen en nooit doodgaan,
hun zweet geeft blijvend glans
aan het asfalt.

Weet dat
wanneer de aarde hen dan toch
met tegenzin bedekt,
hun naam voor altijd
als een echo tussen bergen
zal weerklinken.

Rust zacht Björg.

Gedicht van Willie Verhegghe.

Gelezen: #Fitbody – Delphine Steelandt

Toen ik tussen de lifestyle- en kookboeken van de bib dook voor het boek van Sandra Bekkari, kwam ik ook de boeken van Delphine Steelandt tegen. Dankzij Josefien maakte ik al eens kennis met de boeken en werd ik getriggerd om ze toch eens door te nemen. Ik wist niet zo goed waar ik me moest aan verwachten maar ik was wel benieuwd.

IMG_7050

Auteur: Delphine Steelandt
Uitgeverij: Lannoo

Delphine werkt met het programma ‘100 days of dedication’. Ze deelt dat programma op in drie fases. Fase 1 is de vetverbrandingsfase, fase 2 de opbouwfase en fase 3 is de onderhoudsfase. In elke fase combineert ze gezond eten met veel beweging. Het is een heel praktisch boek dat je bijna bij het handje neemt. Eigenlijk moet je het maar gewoon stap voor stap volgen en afwerken. Elke fase wordt geïllustreerd met concrete schema’s, specifieke oefeningen en recepten op maat. Ik hou wel van die aanpak. Voor iemand met weinig ervaring in gezond eten en bewegen kan dit de perfecte leidraad zijn.

Ik botste daarentegen wel op wat bezwaren. Laat me starten met het beweegluik. Het is een heel intensief programma dat verwacht dat je 4 à 5 dagen per week de tijd kan maken om specifieke oefeningen in te plannen. Goed als je een lege agenda hebt en geen andere activiteiten. Maar ik probeer 2 à 3 keer per week te lopen en in de frissere maanden pik ik al eens een BBB-les mee. Als ik dat nog moet combineren met 4 à 5 dagen oefeningen, dan kan je mij bij elkaar vegen.

Het eetluik is ook meer Pascale Naessens dan Sandra Bekkari. Wat ik daarmee bedoel? Dat de meeste ingrediënten die ze gebruikt niet zo voor de hand liggend zijn. In mijn plaatselijke supermarkt kan ik veel dingen al niet vinden. Koken wordt dan heel tijdsintensief en niet voor de hand liggen. Daarnaast is het ook jammer dat niet elk recept wordt geïllustreerd met een foto, een gemiste kans. Want prachtige foto’s, dat doet eten.

Het is over het algemeen een heel intensief programma. Zowel op eetvlak als op fysiek vlak wordt heel veel van je verwacht. Daardoor kan ik me inbeelden dat het programma heel wat mensen afschrikt. De lat ligt hoogt, al geloof ik er wel in dat als je er de tijd voor hebt, het wel werkt.

Wat ik wel ga meenemen uit het boek? Ik heb wat oefeningen geselecteerd die ik wil combineren met m’n loopsessies. Ik voel dat ik wat extra kracht in de benen kan gebruiken en buik- en rugoefeningen komen ook wel van pas. Ik zocht trouwens al een tijdje naar wat spierversterkende oefeningen ter aanvulling van m’n looptochtjes dus daar komt het wel van pas. En hier en daar pik ik toch een receptje mee voor een tussendoortje. Iets met pure chocolade kan niet slecht zijn, toch?

Je vindt het boek op Bol.com. Voor de paperback betaal je 21,99 euro.

“Jij zal het nooit maken”

Vorige week lag ik met Flair in de zetel. Een luchtige boekje ter ontspanning. Tot ik bij een artikel kwam met als insteek “Jij zal het nooit maken”. De luchtige noot werd plots een stuk serieuzer en ik was wel geboeid door het artikel. Vooral omdat ik er een groot stuk van mezelf in herkende. Ik leg graag uit waarom.

De insteek van het artikel was vooral het gebrek aan geloof in jou als persoon. Vrouwen die een bepaalde ambitie hadden en heel de tijd te horen kregen ‘Je zal het nooit ver schoppen’. Gelukkig lieten ze die commentaar voor wat het was en deden ze toch gewoon hun zin in de meeste gevallen. En plots dacht ik “Hé, dat was bij mij ook!”.

quote_zelfvertrouwen

11-12 jaar was ik. Het einde van het zesde studiejaar. Het moment om de grote studiekeuze voor het middelbaar te maken. Best wel een grote stap voor een klein dutske dat uit een klein dorpsschooltje komt. Ik was daar best wel bij de beteren van de klas. Zeker in het lager ging het vrij makkelijk. Ik moest wel leren en werken, maar het was nu ook weer niet dat het mij zoveel energie kostte. En dus twijfelde ik best wel. Ik had aanleg voor talen maar ook wel voor wiskunde. Maar uiteindelijk hakte ik de knoop door en koos ik voor Latijn. Het toenmalige PMS was daar minder enthousiast over. “Latijn is te hoog gegrepen voor jou. Kies maar moderne.” En ja, koppig ben ik ook en ik deed gewoon mijn zin. En gelukkig maar, ik deed uiteindelijk 6 jaar Latijn(-Wiskunde).

L’histoire se répète. Op het eind van het middelbaar had ik nog eens dezelfde discussie met het CLB. Ik was een gemiddelde student in het middelbaar. Ik moest best wel meer moeite doen dan in het lager. Anderzijds heb ik zeker nooit het onderste uit de kan moeten halen om mijn diploma Latijn-Wiskunde te halen. Ik deed wat jobtesten en twijfelde lang tussen architectuur en communicatie. Toen ik uiteindelijk voor mezelf de knoop had doorgehakt (Communicatiewetenschappen aan de KULeuven), begon het debat met het CLB. “Want universiteit, dat is niks voor jou. Zou je niet beter communicatiemanagement gaan doen?” Ik reageerde met een droge: “Zakken kan ik altijd.” Het werd me niet echt in dank afgenomen. Maar ik heb wel m’n gram gehaald. Ik bleef in het eerste jaar even plakken met wat aanpassingsmoeilijkheden maar hoe hoger ik ging, hoe beter ik scoorde. Ik deed er zelfs nog een extra master bovenop. Communicatiewetenschappen en Radio- en TV-journalistiek in the pocket.

Ik ben enorm blij dat ik toch gewoon mijn zin heb gedaan. Anders zou ik nooit gestaan hebben waar ik nu sta. Maar echt bemoedigend vond ik die momenten niet bepaald. Het was best wel een deuk voor m’n zelfvertrouwen. Gelukkig heb ik genoeg gramschap en koppigheid in mezelf ook om me te bewijzen. Want zo ben ik dan ook weer wel. En dat heb ik uiteindelijk wel gedaan met gewoon de diploma’s te halen die ik wilde. Nu kan ik gewoon zeggen: “Zie je wel.”

Hebben ze ooit tegen jou gezegd dat je het nooit zal maken?