Er op uit: de Efteling!

Ik ben alles behalve een pretparkmens. Het vrije val stuk in zowat elke attractie vind ik de hel. En zo blijft er al snel niet meer veel over waar ik dan wel nog in kan. Een pretpark dat verder gaat dan attractie is dan ook meer mijn ding. Vorige week donderdag zakten we af naar de Efteling. Voor mij de allereerste keer.

Een rit van 2u naar Kaatsheuvel bracht ons in de Efteling. De tickets hadden we op voorhand al gekocht maar van aanschuiven aan de ingang was niet echt sprake. Alles ging bijzonder vlot en voor we het wisten stonden we in de Efteling. Ik was best wel wat onder de indruk want alles is er bijzonder knap ingekleed. Geen ruwe afwerking maar echt verfijnd. Het zit em in de details.

De allernieuwste attractie bleek heel wat volk te trekken. En na een uurtje aanschuiven konden we dan toch naar binnen. Symbolica is een kasteel waar je op een soort mini-hovercraft doorzweeft. Vooraan is een interactief dashboard waar kinderen bepaalde dingen kunnen aanduiden om meer te weten. Je schuift bijzonder vlot door de verschillende kamers. Het is erg flitsend en duidelijk aangepast aan de tijd van vandaag. De oudere rustige attracties verdwijnen in het niets bij het zien van Symbolica. De Efteling weet het ‘zitten, rondrijden en kijken’ naar een hoger niveau te tillen met Symbolica. De decors zijn met veel verfijning afgewerkt en lijken veel minder artificieel dan de oude attracties.

Daarna gingen we naar het sprookjesbos. Je wandelt er letterlijk tussen de sprookjes door. Mijn favorieten waren met voorsprong toch Langnek en de Sprookjesboom. Vooral door de laatste was ik mateloos gefascineerd. De boom heeft echte gelaatstrekken. Ondanks zijn leeftijd is hij toch nog bijzonder up-to-date.

Het lijkt niet zo, maar de Efteling is bijzonder groot als je alles op een rustig tempo wil bekijken. Het was al voorbij half twee toen we uit het Sprookjesbos kwamen. Hoog tijd om te eten en in de namiddag het gezelschap toch iets ruwere attractie te laten doen ;). Ik paste vriendelijk voor Joris en de Draak of de bobsleebaan. De watershow vlak voor sluitingstijd bleek meer mijn ding ;). Ik was aangenaam verrast door de Efteling! Zeker voor herhaling vatbaar.

Was jij al eens in de Efteling? Wat vond jij het leukst?

Het nieuwe culturele seizoen 2017-2018

Elk jaar kijk ik vol spanning uit naar de nieuwe boekjes van de culturele centra. In het bijzonder die van De Bogaard Sint-Truiden en cultuurcentrum Hasselt. Ik ben er intussen al een paar jaar vaste klant. Door de twee te combineren kan ik meestal wel een leuk cultureel programma samenstellen.

En binnenkort is het EINDELIJK weer zover. Dan vallen er twee versgedrukte boekjes in de brievenbus. Zo van die boekjes die nog heerlijk ruiken naar drukinkt en ‘boek’. Zalig vind ik dat. Nauwgezet doorblader ik dan beide boekjes op zoek naar dé optredens voor het komende jaar. De afgelopen jaren verschoof mijn interesse van stand-up-comedy naar muziek en concerten. Ik heb het wel even gehad met comedians van dertien in een dozijn. Voor Wim Helsen maak ik graag een uitzondering.

Van zodra de boekjes op de salontafel liggen ga ik aan de slag met post-its. Elk optreden dat me interesseert duid ik aan met een briefje. Nadien maak ik dan een best-of met de dingen die ik écht wil zien en check ik even met mijn agenda of ik nog niks gepland heb voor die dag (niet onbelangrijk).

Eens de selectie gemaakt, wil ik er als de kippen bijzijn om tickets te bestellen. Goeie optreden zijn vaak als de bliksem uitverkocht. Ik ben gelukkig nog maar zelden met lege handen thuisgekomen omdat ik op vinkenslag zit. Het levert me ook elke keer weer mooie plekjes op in de zaal (win!)!

Ik ben benieuwd wat het nieuwe culturele seizoen zal brengen. Ik volg de nieuwste shows niet echt. Cultuurcentrum Hasselt lichtte al een tipje van de sluier op. Op mijn shortlist met stip Wim Helsen, Pieter Embrechts en misschien ook wel Warhaus. Een paar leuke, vernieuwende muzikale optredens zouden ook welkom zijn. Ik pik graag eens iets minder bekend mee. Hopelijk wordt het programma van De Bogaard even interessant.

Ook benieuwd naar het nieuwe programma? De Bogaard Sint-Truiden komt op 23 en 24 mei met het nieuwe programma. Cultuurcentrum Hasselt op 30 mei. Nog even aftellen dus!

Er op uit: gin-tasting

Ken je het? Zo van die uitjes die nog tien keer toffer blijken te zijn dan je je had ingebeeld? Wel, de gin-tasting was zo’n uitje. Zet 14 topwijven (moeders, dochters en wat losse toppers) bij elkaar, geef ze 9 verschillende soorten gin in 1,5u tijd en je krijgt een topdag.

Place to be was de gintonicshop in de Dorpsstraat  in Hasselt. Een klein, compact winkeltje volgestouwd met flessen gin en bijpassende tonics. We moesten nog even wachten op de laatkomers maar intussen konden we boven de winkel plaatsnemen in een zaaltje. De instructies waren duidelijk: laat alle glaasjes op hun plaats staan en wacht om te proeven. Ondanks wat ongeduldigen liep dat gelukkig nog redelijk goed af.

Een dik uur lang kregen we uitleg rond het maken van gin, de destillatieprocessen en de verschillende smaken die een gin kan hebben. Tijdens de uitleg mochten we 9 gins proeven. Eerst een nipje pure gin, daarna kregen we een aangepaste tonic voor erbij. Van die 9 mochten we uiteindelijk één favoriet kiezen. Met die favoriet zou dan een volledige gin-tonic gemaakt worden met bijbehorende botanicals.

Het ging van sloe gin over compound ging naar zoete, snoepjesachtige of citrus gin, afsluiten deden we met iets stevigere, meer kruidige ginsoorten. Eentje kiezen vond ik best wel moeilijk want ik had er niet meteen een echte favoriet tussen zitten. Normaal gezien houd ik wel van de iets zoetere, meer fruitige ginsoorten. Maar die miste ik wel in de selectie. Uiteindelijk koos ik voor de laatste, Navy Strenght.

Het was een superleuke namiddag die ’s avonds bij lekker eten nog een bijzonder tof vervolg kreeg. Ik heb heel wat opgestoken over gin. Maar ik blijf voorlopig toch nog bij mijn vast merk, de Double You van Brouwerij Wilderen, graag met een Fever Tree Mediterranean tonic.

Een dikke dank u wel aan die 13 andere topwijven voor organisatie, sfeer en gezelligheid. De zondagnamiddag was zelden zo plezant!

Er op uit: nieuwe adresjes

Een jaar geleden schreef ik al eens een paar blogjes over de topplekjes in eigen streek. Intussen kwamen er een paar nieuwe hotspots bij die ik maar al te graag met jullie wil delen. Stuk voor stuk een topper in zijn genre.

  • Bistro Pastis: Een piepklein restaurantje in de Meinstraat in Sint-Truiden. Misschien ietwat onorthodox (de baas gooide ooit z’n toetsenbord weg toen we wilden afrekenen en de kassa niet naar behoren werkte) maar het eten is er overheerlijk en betaalbaar. Op het menu tapas. Je kiest zelf hoeveel je er wil en welke je wil. Zo kan je zelf een lijstje op maat samenstellen. De tapas komen nooit in één keer maar telkens in stukjes. Dat geeft je de kans om tussendoor wat op adem te komen. Ik begin er wel aan te twijfelen of het nog opent. Want er hangt al een tijdje een briefje op de ruit en het blijft er verdacht stil. Zou zonde zijn als zo’n toppertje verdwijnt.
  • Le Petit Four: Een koffiebar die wat verscholen ligt achter de kerk van Sint-Maarten, midden van Sint-Truiden. Je kan er heerlijke warme chocomelk drinken en beslist zelf of die wit, melk of fondant is (topper!). De choco Bueno is een absolute aanrader en patisserie in de toog zag er uit om duimen en vingers van af te likken (overigens huisbereid). Veel respect voor wat de jonge uitbaatster uit de grond stampte. Op het eerste zicht lijkt het een wat oubollige koffiebar met heerlijk kitscherige stoelen. Maar de menukaart is volledig mee met haar tijd. Ideaal voor de koude winterse dagen.
  • Twenty Two: 22 is de nieuwe, hippe koffiebar vlakbij het station van Sint-Truiden. 22 naar het rugnummer van doelman Simon Mignolet. Op het menu topkoffies en overheerlijke chocomelk. Ik liet me de ‘Jingle Bells’ welgevallen. Zonde dat de feestdagen bijna voorbij zijn en de choco dus ook van het menu geschrapt zal worden. Je kan er trouwens ook kiezen tussen melk- of fondant chocolade om je chocomelk van te maken. Er zijn er hier dikke punten aan het scoren bij mij. Zonde dat ze om 6.30u nog niet open zijn als ik op de trein naar Brussel stap :).

twenty-two-coffee

  • L’Avenida: Om af te sluiten nog eentje in Hasselt. Met stip op 1 qua favoriete plekjes: l’Avenida. Heerlijke kleine gerechtjes geserveerd op een lopende band. Je neemt af wat je lekker vindt en je neemt zoveel je wil. Ik kies er steeds voor om door de week en ’s middags te gaan. Dat heeft twee grote voordelen: je betaalt slechts 25 euro ipv 35 of 50 op andere tijdstippen én het is er veel kalmer waardoor je echt op het gemakje kan eten. Je eet er meer dan je buikje rond. Het is echt een toppertje vlakbij de Kinepolis.

Nog op de planning om uit te testen:

  • Puur (Sint-Truiden)
  • El Bocado (Hasselt en binnenkort ook in Sint-Truiden)

Er op uit: In Vlaamse velden #2

Eind november trokken we dus naar de andere kant van het land. De details van ons verblijf vond je al in een vorige blog. Wat we in die vier dagen zoal deden? Dat vertel ik jullie graag hier in een extra lange blogpost. Het werd een weekendje vol uitstapjes van onze gezamenlijke wishlist.

Oudenaarde

Limburg – West Vlaanderen is een hele afstand. Toch wel een rit van 2,5u, zonder file. Van in het begin leek het dus wel heel aanlokkelijk om die rit wat aangenamer te maken door onderweg te stoppen. Oudenaarde was de ideale tussenoplossing.

Centrum Ronde van Vlaanderen, hoe kan het ook anders. Ik was er al eens een jaar of 10 geleden. Maar het museum heeft intussen wel een update gekregen. Het is op zich niet zo groot maar stelt wel heel wat leuke hebbedingen tentoon. Daarnaast hebben ze ook hun best gedaan om er iets interactiefs van te maken. De quizjes die je onderling kan doen maken het leuk. En de grote puzzel was een ware uitdaging. Ik kroop voor het eerst sinds lang maar eens op een koersfiets om mee te maken hoe het is om op kasseien te rijden.

Van het Centrum Ronde van Vlaanderen ging het naar de Koppenberg. Het was superleuk om er eindelijk nog eens te zien. Hoewel ik de bult van Melden al verschillende keren zag, was het toch weer fijn om hem zelf nog eens op te wandelen. Het heerlijke herfstzonnetje kwam goed van pas.

Ieper

Op zaterdag kozen we voor Ieper. Eerste stop was het Tyne Cot Cemetry. Een Brits kerkhof. Redelijk groot en zoals de andere goed onderhouden. Een plek om even stil te staan. De rijen witte grafstenen maken indruk. Never forget.

Van Tyne Cot gingen we naar Ieper centrum. Tijd voor een bezoekje aan In Flanders Fields. het museum dat alle oorlogsgebeurtenissen probeert te kaderen. Ook daar was ik al eens eerder. Het museum liet toen een diepe indruk op me na. Intussen onderging het museum een update maar dat lijkt het museum niet ten goede te komen. In tegenstelling tot vroeger vond ik het heel saai en statisch. Ik miste echte een rode draad die je op sleeptouw nam. Dankzij de bandjes kan je via de schermen wel wat extra informatie te pakken krijgen maar het kreeg me nooit echt mee. Zonde want je zou hier zoveel meer mee kunnen doen.

Na In Flanders Fields trokken we naar de Menepoort. Het uithangbord toch wel van Ieper. Uit een vorig uitstapje in Ieper wist ik dat je zalig kon wandelen op de vesten bovenop de Menepoort. Tijd om die wandeling nog eens over te doen. Het was er rustig maar het is een uitermate mooie locatie om te wandelen. In de stad maar toch ook even er buiten.

Op de planning ook de Last Post. Maar het avondmaal beviel ons slecht en dus trokken we maar terug naar de B&B.

Nieuwpoort

De zee was een must op onze to do-list. Niet ver van Diksmuide ligt Nieuwpoort, ideaal dus voor ons weekendje. De website van de stad vertelde me ook dat op zondag de winkels er open zijn. We konden er dus nog iets extra aan vast koppelen. Maar we waren toch vooral gekomen voor een mooie wandeling. Het werd een stevig tochtje langs de monding van de Ijzer tot op de dijk en zo heel de dijk af. Sjaal en muts waren welgekomen voor het zeewindje maar de wandeling deed enorm deugd. Na ons uitstapje naar zee reden we nog terug naar Ieper om toch nog de Last Post te kunnen  meepikken.

Leuven

Zoals we gekomen waren, gingen we ook naar huis. Met een tussenstop. En die deden we in Leuven. Een grote to do: hautdogs eten Würst van Jeroen Meus. We moesten even wachten op een zitplaats maar we lieten ze ons wel gevallen. De homemade limonade was trouwens ook superlekker.

leuven

Er op uit: Vlaamse Velden #1

Het najaar is ideaal om tripjes in eigen land te maken. Met wat geluk kan je rekenen op een heerlijk herfstzonnetje en ons land heeft gewoon heel wat prachtige plekjes te bieden. Het laatste weekend van november leek ons ideaal om wat dingen op de wishlist te combineren tot een lang weekend-tripje. We trokken naar de andere kant van het land.

De combinatie van Ieper, zee en misschien een dagje Oudenaarde, bracht ons in Diksmuide. B&B Vlaamse velden werd een ideale uitvalsbasis voor een lang weekendje genieten. Het is een nieuwe B&B net buiten het centrum van Diksmuide. Een omgebouwde schuur voorzien van alles wat je nodig hebt. De volledige schuur staat ter beschikking aangezien er maar één kamer is om te overnachten.

Je komt er binnen via een centrale ruimte die dienst doet als ontbijtruimte. Dankzij de grote ramen valt er heel wat licht binnen. Zalig met een herfstzonnetje met een prachtig uitzicht op de omgeving. Drie dagen genieten van een heerlijk ontbijt en een prachtige omgeving, ik genoot er van met volle teugen.

vlaamse-velden-3

Daarnaast krijg je er een open zithoek en kleine keuken ter beschikking. Ideaal voor wie niet elke avond op restaurant wil en liever zijn eigen potje kookt. Je vindt er alles wat je nodig hebt. Aan de andere kant van de ruimte vind je achter ‘de geheime deur’ de toegang tot het slaap- en wellness gedeelte. De geheime deur zorgde er voor dat we ook een paar keer de kast wilden binnen wandelen in plaats van de deur ;).

Je vindt er een Finse sauna, doucheruimte en de nodige voorzieningen om je conditie op pijl te houden. Onderaan is er een grote slaapruimte met een zalige boxspring (van Ikea, say what? Zo wil ik er ook eentje!) en slaapzetel als je met meer dan 2 blijft logeren. Voor wie wil, is er ook een zwemvijver. Ideaal in de zomer maar ik liet het graag aan mij voorbij gaan bij de koude winterse temperaturen.

Op het menu ’s morgens alles wat je nodig hebt voor een heerlijk ontbijtje. Gastvrouw Ellen zorgt er voor dat je zeker niets tekort komt. Elke dag staan er wel wat andere dingen op tafel, aan afwisseling geen gebrek dus. Hopeloos verkocht aan de superlekkere granola trouwens net als aan de kaas met mosterdzaadjes! Elke ochtend eet je er gewoon je buikje rond en kom je toe voor een paar uur.

Een topadresje, wat verborgen in de Vlaamse Velden. Als ik in de buurt nog eens een logement zoek, ga ik zeker terug.

Volgende week vertel ik je graag meer over onze uitstapjes.

Er op uit: Zesdaagse Gent

Onverwachte uitstapjes zijn de leukste. Zeker als je plots tickets voor de Zesdaagse van Gent in je schoot geworpen krijgt. Daar zeg je uiteraard niet nee tegen. Gezijdegijzotzeker? En zo reden we op zondag 20 november dan maar naar Gent voor een dagje Zesdaagse.

Het lot was ons goed gezind. Want met VIP-tickets kan je rekenen op een pendelbusje én eten en drinken achter de schermen. Een extra meevallertje waar we even van profiteerden. Al waren we toch vooral voor de koers gekomen, in tegenstelling tot vele anderen die volgens mij de VIP niet verlaten hebben.

Het was al de hele week duidelijk dat het een strijd zou worden tussen drie duo’s: Wiggins-Cavendish, De Ketele-Depauw en Viviani-Keisse. Dat was op de slotdag dus zeker niet anders. Ze legden elkaar het vuur aan de schenen en zorgden voor heel wat spektakel. Het was een tactisch steekspelletje de hele namiddag lang. Het pleit werd uiteindelijk beslecht in het voordeel van Wiggins en Cavendish die er in de slotronden van de ploegkoers nog een serieuze lap op gaven. Ze profiteerden van de sprints die de andere twee duo’s nog moesten leveren.

Maar wat ik vooral onthou van de Zesdaagse? Dat die van Gent toch moeilijk te evenaren is. Hoewel ik me liet vertellen dat sfeer opmerkelijk minder was dan vorig jaar, was ik toch meer danig onder de indruk. Je zit kort op de renners en iedereen van voor tot achter leeft zo ontzettend mee met de renners. Uniek.

Wat ik nog onthou? Dat België na Depauw, De Ketele en Keisse zeker nog niet uitgeteld is op de piste. Met Robbe Ghys reed er toch weer een 19-jarig talentje rond op de piste in Gent. Hij liet zondagnamiddag een paar straffe dingen zien. Veelbelovend voor de toekomst.

En ik? Ik ga nog wel eens terug naar Gent. Ik had het er naar m’n zin. Al zal ik het nu wel geen 10 jaar meer uitstellen. Ging jij al eens naar de Zesdaagse in Gent? Wat vond jij er van?