Concert: Ed Sheeran

Als ik een bucketlist had qua concerten en artiesten, dan stond Ed Sheeran er zeker op. Sheeran was een must see voor mij. Ik was dus maar wat gelukkig dat ik de ticketslag kon winnen toen bekend raakte dat Ed naar België zou komen. Intussentijd zette ik Divide op repeat.

We deden er zowat drie uur over om van Sint-Truiden in Antwerpen te geraken. Een stevige rit, of eigenlijk vooral veel file. Maar dat kon de pret niet bederven. We waren nog ruim op tijd om niets van Ed Sheeran te missen. En de frietjes waren gelukkig beter dan de vorige keer. Mijn maag was gelukkig.

Het was er van de eerste noot boenk op. Sheeran toverde de ene na de andere hit uit zijn hoge hoed. En dat deed hij vooral alleen. Ik was onder de indruk van wat één man op een podium kan. Hij vulde moeiteloos een Sportpaleis op z’n eentje. Hij bouwde z’n nummers stuk voor stuk op met loopjes en gaf er daarna een gigantische lap op.

Hoewel hij vooral nummers uit z’n meest recente album Divide speelde, maakte hij toch ook ruim de tijd om gouwe oudjes te spelen. Kippenvelmomentjes met hopen. Puur genieten van de eerste tot de laatste noot. Een concert waar ik nog vaak aan zal terugdenken. Eentje om nog lang van na te genieten.

Ed Sheeran bleef heel het concert lang zijn schattige zelf. Geen arrogant, dikkenekkerig gedoe. Wel de muziek laten spreken en zich helemaal uitleven voor z’n publiek. Een stem om u tegen te zeggen, volledig tot z’n recht komend in de muziek. Maar toch wel zonde dat hij Bibia Be Ye Ye niet speelde van zijn nieuwe plaat. Ik bleef toch heel het concert lang hopen op dat zeer dansbaar plaatje.

Sheeran is muzikale held. Ik was nog veel meer onder de indruk van zijn concert dan ik ooit had durven hopen. Dankzij de gillende meisjes had ik even een Get Ready-gevoel. Maar de steengoede muziek deed me dat snel vergeten en ik gilde gewoon lekker mee. Weer een check bij op die onbestaande bucketlist. Justin Timberlake, waar blijf je?

Was jij ook op het concert van Ed Sheeran? Wat vond je er van? Of wie staat er op jouw muzikale bucketlist?

A3 beton zwaait af!

Afgelopen zaterdag stond A3 beton voor het laatst op een podium. Op 1 april, geen mopje, wel definitief het laatste optreden. We gingen nog een laatste keer de dansbeentjes losgooien met de bende waar het ooit ook allemaal mee begon.

Ik had het er al eens over vorig jaar. Een avondje A3 beton was puur amusement, dansjes doen en lang blijven plakken. Het begon een jaar of 7 geleden toen we met de harmonie eens een avondje à la Night of the Proms organiseerden en er eens een lokaal bandje kwam meespelen. Jaren later vullen ze moeiteloos een volledige sporthal.

A3 beton (1)

Het was een afscheid in schoonheid. Eentje met veel meezingen, rondhuppelen alsof het niet de laatste keer was en ongelooflijk veel enthousiasme van het publiek. Een topavond met een hoop topmensen. Eentje uit de oude doos. Merci A3 beton voor 7 jaar topamusement, leuke avonden, lange nachten en ongelooflijk veel dansplezier!

Enneuh … Geen A3 beton zonder betonfie. Tot ergens ten velde!

A3 beton (2)

Concert: Bent Van Looy

Eigenlijk niet meteen van plan om met Valentijn iets speciaals te doen. Maar toeval wil dat ik vorig jaar in mei al tickets op de kop tikte voor Bent Van Looy in Hasselt. En daarmee vulden we Valentijnsavond op onze eigen manier. Met een fijn concertje dus.

In het voorprogramma een Nederlander: Tim Knol. Mijn eerste reactie toen hij het podium opglipte? “Hé kijk, de roadie komt nog wat bijsturen.” Blijkbaar was ik niet de eerste met die reactie want Tim Knol opende met de zin “Hallo, ik ben niet de roadie maar het voorprogramma.” Zijn bijna hele zwart outfit zal er zeker wel voor iets tussen gezeten hebben. Hij bracht een kort voorprogramma. Met akoestische gitaar en mondharmonica. Ik kon het best wel smaken.

Geen pauze maar meteen de hoofdact van de avond. Bent Van Looy in zijn gekende kledingstijl. Met rood fluwelen jasje. Hij bracht nummers uit z’n laatste plaat: Pyjama Days. Een combinatie van de radiohitjes en, voor mij, onbekende nummers. Het was catchy van bij de eerste noot. Van Looy verbaasde me nog meer dan hij de vorige keer met zijn Franse liedjes deed. En de show ging in stijgende lijn, het werd nóg beter.

Ik hou wel van de muziekstijl van Bent Van Looy. Het klinkt poppy maar toch niet commercieel. En het is bij momenten zelfs dansbaar. Van Looy leefde zich uit achter de vleugelpiano en kroop af en toe achter zijn orgeltje. Fan van het laatste omwille van de bijzondere klank. Maar op einde van het concert was het genoeg geweest en schudde ook Bent Van Looy de beentjes los.

Al van voor het optreden startte, was ik onder de indruk van het podium en vooral van het doek. Hoewel het zeer eenvoudig was met een goudkleurige achtergrond, vond ik het geweldig fascinerend. Tijdens het optreden werden er constant andere kleuren op geprojecteerd. Het zorgde voor een bijzondere setting die toch steeds schitterde in het licht. A touch of glitter and glamour. Een leuk extraatje tijdens een bijzonder fijn optreden. Een van de betere al in dit culturele seizoen.

Concert: Wild Wild World Tour – Bastille

Afgelopen woensdag een van de hoogtepunten van mijn concertjaar met Bastille. Ik wilde ze al zo lang eens zien. Dus toen er op Rock Werchter 2016 promo verscheen voor het concert, was ik er als de kippen bij om tickets te bestellen. Het werd bijna een jaar aftellen.

Bastille kwam met zijn Wild Wild World Tour naar het Sportpaleis in Antwerpen. En wij konden het van op de eerste balkonrij meemaken. Ze worden vaak als een boysband afgeschilderd maar dat trok ik me toch wel even niet aan. Ik was klaar om te fangirlen.

bastille-tour

In het voorprogramma twee, voor mij, vrij onbekende bands. Frenship en Rationale. Het werd een aangename kennismaking. Hier en daar kwam ik toch een iets bekender nummer tegen. Een goed opwarmertje in elk geval voor wat nog moest komen.

Tegen 21u was het dan eindelijk aan Dan en co. Het was er van de eerste noot boenk op. En de meezingnummers bleven gewoon komen. Ok ja, misschien ben ik ook wel grote fan en ja, misschien draai ik de twee platen best wel heel veel. Maar ik was toch ook gewoon verbaasd hoeveel hits Bastille de afgelopen jaren gemaakt heeft.

bastille-tour-2

Dan weet ook perfect hoe hij z’n fans moet tevreden houden. Met groot gemak en zonder schrik dook hij drie keer het publiek in met de security in zijn zog. En wat later op de avond zong hij zelf een nummer van op het balkon niet zo ver van bij ons. Het is een ware spring-in-‘t-veld. Hij staat geen moment stil maar maakt daardoor ook zijn publiek gewoon razendenthousiast. Afsluiter werd Pompeï, hoe kan het ook anders.

Wat de kranten daags nadien ook geschreven mogen hebben, het was echt een steengoed concert. Ik was onder de indruk van de stem en het enthousiasme van Dan en de rest van Bastille. Een band die ik zeker nog eens terug aan het werk wil zien. De CD’s stonden de dagen nadien ook op repeat op m’n iPod.

Na het concert stonden we nog een tijdje vast op de parking. Gelukkig bood Studio Brussel troost. Ik stuurde een sms’je en mocht een kort concertverslagje brengen op de radio en een plaatje aanvragen. Een mooie afsluiter van een topconcert! Bastille, ik kom met veel plezier nog eens terug.

En jij? Ken jij Bastille? Was je ook op het concert? Wat vond je er van?

Concert: Theatertour – Marble Sounds

Soms vind ik het leuk om naar concerten van bands te gaan die ik minder goed ken. Omdat zulke bands me altijd kunnen verrassen. Ik beken eerlijk, veel meer dan ‘Leave a light on’ kende ik ook niet van Marble Sounds. Maar ik was benieuwd. Ik trok met plezier naar de mooiste concertlocatie van het land.

De Academiezaal in Sint-Truiden zat lang niet vol maar het publiek luisterde eerbiedig naar Marble Sounds. Ingetogen als het moest, uitbundiger als het mocht. Een publiek dat wist waarvoor ze kwamen. En Marble Sounds stelde ook mij niet teleur. Het werd een bijzonder aangenaam concert dat helemaal paste bij de locatie. De muziek kwam er echt tot z’n recht.

marble-sounds

Niet alleen de muziek kon me bekoren. Ook de visuals die achter de band geprojecteerd werden, vond ik bijzonder geslaagd. Het is uitzonderlijk dat me dat opvalt want meestal heb ik de helft niet eens gezien. De visuals bestaan uit de figuurtjes van Tautou, het album van Marble Sounds. Ze vertellen telkens opnieuw een verhaaltje, passend bij de muziek. Bijzonder schattig bij momenten en zelfs hartverwarmend.

Door de setting in de Academiezaal stond de band ook tussen het publiek. Dat werkt toch altijd nog net iets beter dan een band die op een ver podium staat. Het contact tussen beiden is beter. Dat Marble Sounds hun bassist moest missen tijdens het optreden, was nauwelijks te merken. De basgitaar werd dan maar rond gegeven om beurt om beurt wat voor bas te zorgen. Een grappig verhaaltje tussendoor.

Marble Sounds, jullie zien me zeker nog eens terug! Kennen jullie de band? En wat vinden jullie van hun muziek?

Concert: Muziekkapel van de Luchtmacht en Christophe Elen

Vorig jaar ging ik ook al eens naar het Nieuwjaarsconcert van de Muziekkapel van de Luchtmacht. Het werd toen een gezellige avond met mijn muzikale vriendjes. Dit cultureel jaar werd het concert mee opgenomen in het promoboekje van het Cultuurcentrum in Sint-Truiden. De verkoop ging daardoor ook een heel stuk sneller en het concert was snel uitverkocht.


De Muziekkapel is en blijft een prachtig harmonie-orkest van niveau. Als muzikant speel je dan ook liever uitdagende stukken dan populaire muziekjes. Toch wisten ze die twee perfect te combineren tijdens het Nieuwjaarsconcert. Met Tritsch Tratsch Polka en Granada kozen ze voor vlot in het oor klinkende stukken. Het publiek was hen dankbaar en klapte lustig mee.

Voor hun optreden in Sint-Truiden werkten ze nog eens samen met plaatselijke vedette Christophe Elen. Tenor, maar vooral bekend van zijn operette-achtige optredens of zijn schuine moppen in het Truiens dialect. Een succesvol recept bleek. Op handen gedragen door het publiek, zong Elen de longen uit het lijf. De combinatie van moeilijk en makkelijk viel in de smaak. Niet slecht voor een amateurzanger.

Kortom, het Nieuwjaarsconcert van de Muziekkapel van de Luchtmacht was weer een toppertje van formaat. Ik ga met veel plezier volgend jaar nog eens terug.

Concert: Laïs – Midwinter Tales #2

Een concert in een kerk. Het blijkt een nieuwe traditie te worden op mijn concertprogramma. Maar Laïs was dan toch wel de trendsetter. Een tijd geleden ging ik al naar hun Midwinter Tales #1, ook in de kerk. De Sint-Quintinuskathedraal van Hasselt was opnieuw the place to be voor Midwinter Tales #2.

Laïs is altijd wat sfeerschepping. En hun Midwinter Tales zijn niet anders. Ik hou enorm van de meerstemmigheid in de nummers die ze brengen. Drie stemmen die op de een of andere manier ongelooflijk goed matchen. En hoewel ik vooral grote fan ben van hun eerste CD’s, kan ook hun Midwinter Tales enorm appreciëren.

lais

Ze worden in hun nummers bijgestaan voor een contrabassist en een celliste/harpiste. Back to basics in de muziek. Maar brengen ook een aantal nummers volledig akoestisch. Een beetje back to the roots dus. Bij sommige nummers ging het haar rechtstaan op m’n armen omdat het zo goed klonk. Ik ben wel fan dus.

Toch blijf ik het zonde vinden dat er geen enkel oeroud Laïs-nummer in de set zat. Ik blijf er toch een beetje naar hunkeren. Het zou alles nog net iets beter maken. Een stukje herkenning werkt immers enorm goed naar je publiek toe. Helaas zat dat er niet in. Zonde. Maar het bleef wel een goed Laïs-optreden.