5 bands die ik nog eens aan het werk wil zien!

Onlangs zette ik een ‘Vragen staat vrij’-bericht op m’n blog. Want #40dagenbloggen dat gaat alleen maar met een extra duwtje in de rug van de lezers uiteraard. Hoog tijd om eens aan de antwoorden te beginnen. Want ik kon wel een aantal boeiende vragen verzamelen die ik zeker van een antwoordje wil voorzien. De aftrap wordt gegeven door Liesbet van Zwartraafje, zij vroeg met welke groepen nog op mijn wishlist stonden om live te gaan beluisteren.

En dus ging ik op zoek naar 5 bands die ik heel graag nog eens live aan het werk wil zien. Die eerste twee gingen vlot, die staan al jaren op m’n wishlist. Ik kon de afgelopen jaren wel wat checks afvinken op mijn lijstje. Die andere 3 werd wat moeilijker.

  1. Foo Fighters – In 2014 kocht ik een combi-ticket voor Rock Werchter. Gewoon omdat ik dat eens wilde beleven maar ook omdat de Foo Fighters kwamen en ik heb supergraag eens aan het werk wilde zien. Dave Grohl tuimelde van een podium en ze moesten hun concert annuleren. Zonde. Want ik zag ze intussen nog steeds niet live aan het werk. Met stip op 1 op mijn wishlist dus.
  2. Arctic Monkeys – Grote fan van Alex Turner. Ik zag hem al eens op Rock Werchter met The Last Shadow Puppets. Maar ik ben nog grotere fan van Arctic Monkeys. Turner heeft zo’n heerlijke hoek af en ik kan dat wel appreciëren. Ik hou van de retro-kantjes van hun muziek.
  3. Netsky – Iets helemaal anders dus. Maar de beats van Netsky kan ik wel smaken. En dus wil ik hem ergens ook wel eens live aan het werk zien. Een danske placeren en opgaan in de muziek. Lijkt me wel eens zalig eigenlijk.
  4. Stromae – Hij maakt de laatste tijd geen muziek meer, of toch nog amper. Maar Stromae staat toch nog op de wishlist. Ik ben echt onder de indruk van zijn creatieve brein. Toch wel een van de Belgische muziektoppers die ik wel kan smaken.
  5. Justin Timberlake – Omdat ik onder de indruk ben van zijn muziek, omdat zijn optredens volgens mij ware shows zijn die tot in de puntjes af zijn, omdat het mister JT is. Nog meer redenen nodig? Ik zou keihard starstruck zijn mocht Justin Timberlake ooit voor mij staan denk ik haha.

Voor de rest zijn er vooral bands die ik graag nog eens opnieuw wil zien. Dit jaar ga ik nog eens naar Muse. Maar ook Ed Sheeran, Adèle en Coldplay staat op die wishlist om nog eens te gaan zien. Op een lager trapje staan ook Bastille, Oscar and the Wolf en Years & Years (die laatsten vooral omdat ik ze net gezien heb).

Welke bands zou jij graag nog eens live aan het werk zien?

Advertenties

Concert: Florence & the Machine – High as hope Tour

Afgelopen donderdag stonden Florence & the Machine in het Sportpaleis. Na twee keer Rock Werchter, zag ik ze deze keer dus eens binnen aan het werk. Een andere setting maar daarom zeker niet minder goed. Florence was zoals ik hoopte één brok energie met een bomvolle zak zangtalent.

Florence_High_as_hope

Het concert bevestigde wel nog maar eens dat voorprogramma’s duidelijk niet mijn ding zijn. Voor mij eerder een zootje ongeregeld op een podium, die Young Fathers. Amai, het perfecte excuus om een drank je te halen. Maar Florence stelde uiteraard niet teleur. Het concert was alles wat ik er van verwachtte. Een brok energie op het podium, ze huppelt van links naar rechts van voor naar achter en blijft terwijl vlekkeloos zingen. Chapeau! Ik ben elke keer opnieuw onder de indruk.

Ze praat niet zo superveel tussen haar nummers door. Maar als ze dat doet, kan je denken dat je bent toegetreden tot één of andere sekte. Hoe krachtig ze in haar nummers klinkt, zo dromerig, zweverig en kwetsbaar klinkt ze in haar praten. Een séance, een poging tot hypnose. Een bosnimf die je probeert te betoveren in haar praten. Dat beeld kon ik het hele concert niet loslaten.

Maar haar muziek staat als een huis. Ze wisselt haar klassiekers feilloos af met nieuwe nummers. Ze zingt vlekkeloos. En terwijl loopt ze rond op dat podium met een conditie waar ik superjaloers op ben. Een topmadam die elke keer opnieuw zorgt voor een steengoed concert. Het was intussen al de derde keer dat ze mij van m’n sokken kon blazen. Ik ga met plezier nog eens terug als ze nog eens naar België afzakt.

Haar CD’s draai ik de komende weken nog een aantal keer op repeat. Je weet welke muziek er speelt als je mij tegenkomt met m’n iPod in m’n oren. Ik ga gewoon nog wat nagenieten van Florence. Het was weer een topavondje!

Ben jij fan van Florence? Was jij er ook bij in het Sportpaleis?

Concert: Years & Years – Palo Santo

Vorige week donderdag trokken we naar de Lotto Arena in Antwerpen. Op het programma Years & Years. Mijn schaamteloze guilty pleasure. Is it desire? Ik weet het niet. Maar ze hebben in elk geval iets wat me ongelooflijk aantrekt. Heerlijke muziek, een karaktervolle frontman en fijne herinneringen. Meer had ik niet nodig voor een geweldig geslaagde avond in Antwerpen!

Na de concerten die ik van hen al had gezien, had ik een bende bakvissen verwacht. Joelende, jengelende jung die met liefdesverklaringen de eerste rij sieren. En ja, dat was misschien ook wel zo. Maar het publiek was opvallend gemengd. Rondom mij zag ik vooral mannen en vrouwen van mijn eigen leeftijd. Een aangename verrassing want ik had toch effe gevreesd om helemaal uit de toon te vallen.

Ik hou wel van het excentrieke van Olly Alexander. Net erover waardoor het bij momenten bijzonder schattig is. Zijn opvallende haarkleur, speciale outfits en sexy dansmoves. Een vreemde combinatie soms maar het lijkt bijzonder goed te werken voor Years & Years. Hij is oprecht enthousiast en dankbaar voor alles wat hem overkomt. En zorgt best wel voor een hoge aaibaarheidsfactor.

In 2015 ontdekte ik Years & Years voor het eerst op Rock Werchter. Ze speelden toen als opener in de Klub C. De tent was niet eens halfvol maar ik was verkocht. Een jaar later zag ik ze als afsluiter van diezelfde Klub C en vond ik ze nog 10 keer beter. Echt wel het feestje van Rock Werchter toen. Ze lijken voor mij ook onlosmakelijk verbonden met Werchter want vorig jaar zag ik ze voor de derde keer op Werchter Boutique. In openlucht vond ik de sfeer toch net iets anders. Het was minder intens.

En dus liet ik me graag verrassen in de Lotte Arena. Hoewel ik de twee CD’s al grijs heb gedraaid op m’n iPod, was ik toch verbaasd over hoeveel hits Years & Years eigenlijk wel heeft. Er werd lustig meegekweeld, menige dansmove geplaatst en meegewiegd in de maat. Straffe achtergrondzangers en Olly die zijn olijke zelf was. Ik heb met volle teugen genoten van het concert. En ik kreeg menig jaloers bericht (en terecht!). Toch steekt Rock Werchter 2016 er nog een beetje bovenuit. Ik hou niet van massa’s (ik ben gesteld op m’n persoonlijk bubbel) maar concerten die ik meemaak tussen massa’s vind ik precies nog altijd dat tikje beter. Ik vond het iets minder intens in de Lotto Arena maar dat neemt niet weg dat het echt wel een goed concert was. Ik heb er met volle teugen van genoten en draai sinds vorige week Years & Years weer op repeat.

Kan jij Years & Years wel smaken?

5 favoriete loopplaatjes

Ik loop meestal met de app van Start 2 Run en mijn eigen playlist. Want muziek geeft me meestal toch wel een extra boost als ik aan het lopen ben. En ook wel wat afleiding als ik gewoon zwaar aan het afzien ben. En dat is altijd welkom. Wat mijn 5 favoriete loopplaatjes in mijn huidige playlist zijn, vertel ik je graag.

1. Running Low – Netsky ft. Beth Ditto

Heel ironisch toch? Maar dit plaatje heeft de perfecte beat om op te lopen. Elke keer het plaatje voorbijshuffelt krijgt mijn motivatie toch een extra duwtje in de rug.

2. Dance with the Devils – Zwartwerk

Studio Brussel maakte naar aanleiding van het vorige EK samen met Zwartwerk dit plaatje. Heerlijk om op door te geven en gewoon even uit de bol te gaan terwijl je loopt.

3. Hall of Fame – The Script

Dit liedje stond in de originele podcast van Start 2 Run en is wat blijven hangen bij mij. Het enige liedje van The Script dat ik van voor tot achter kan meekwelen.

4. Rhythm Inside – Loïc Nottet

Ik heb niks met Eurosong. Maar wat een schijfje is dees? Als het nummer losbarst, kan ik niet anders dan er helemaal in opgaan en lopen.

5. Watch out for this – Major Lazer

Een plaatje dat is blijven hangen na de Zumbalessen. Elke keer dit plaatje in mijn playlist passeert, kan ik niet anders dan een paar dancemoves te doen intussen.

Een van mijn vakantieprojecties is om een nieuwe looplijst samen te stellen. Dus suggesties zijn altijd welkom!

Wat zijn jouw favoriete loopplaatjes?

Concert: Ed Sheeran in Werchter

Dat ik een grote Ed Sheeran-fan bleek vorig jaar al eens toen Ed himself in het Sportpaleis stond. Dus toen hij zijn nieuwe tournée aankondigde, was ik er als de kippen bij om tickets te bestellen. Want Sheeran op de wei van Werchter, daar moest ik gewoon bij zijn.

Ed_Sheeran

(c) Het Nieuwsblad

En Ed stelde gelukkig niet teleur. Van de eerste tot de laatste minuut was het één groot meezingmoment. Mijn stem heeft het geweten, ik zong op maandag een octaaf lager dan ik normaal doe. Maar het was het waard, van de eerste tot de laatste seconde. Sheeran pakte de wei moeiteloos in op m’n eentje. Samen met zijn looppedals en z’n gitaar. Maar had hij niet nodig om er een onvergetelijk optreden van te maken.

Hij reeg de ene hit aan de andere en kreeg het publiek zonder probleem op m’n hand. Meerdere kippenvelmomentjes waren mijn deel. En dat had ik nu eerlijk gezegd niet verwacht. Want een optreden in openlucht laat bij mij toch altijd een iets mindere indruk na in vergelijking met een optreden in zaal. Het knusse gevoel kan je binnen toch nog iets meer benadrukken, net als bij een optreden in volledige duisternis.

763

(c) Instagram via HLN.be

Geen special guest tijdens het optreden. Maar Sheeran trakteerde ons wel op wat Belgisch fanatisme. Tijdens het concert vertelde hij al dat hij geloofde wat België het WK zou winnen. Bij de bisnummers beklom hij het podium in een shirt van Dries Mertens. Want ja, hij weet wel hoe hij zijn publiek moet inpakken.

Misschien had Ed Sheeran nog een uur later moeten starten om het optreden nog beter te maken. Het had het concert toch nog net een tikkeltje meer kunnen geven. Maar ik ga niet klagen. Want ik heb op maandag nog een volledige dag nagenoten. Inclusief de CD’s nog eens grijs gedraaid en het optreden van Sheeran op Glastonbury op de digicorder nog eens afgespeeld.

Ed, de volgende keer ben ik er graag weer bij.

Concert: Pieter Embrechts – Onderwoud

Het was weer even dat ik nog een concertje kon meepikken. Vorige week trok ik dan nog eens naar het CC van Hasselt. Op het programma Pieter Embrechts. Een van die artiesten die al een eeuwigheid op mijn verlanglijstje stond om eens live aan het werk te kunnen zien.

Pieter_Embrechts

Ik moet toegeven dat ik slecht voorbereid was. Ik wist eigenlijk niet zo goed waar ik me mocht aan verwachten. Tot ik donderdagnamiddag even de korte inhoud op de website van het cc las, had ik iets totaal anders verwacht. Ik ken Embrechts vooral van El Tattoo del Tigre en The New Radio Kings. En dat is up-tempo, swingend en in het Engels. Al snel werd duidelijk dat ik me ’s avonds aan iets totaal anders moest verwachten.

Ik kende het Nederlandstalige werk van Embrechts eigenlijk totaal niet. Ik was daar zelf wel wat verbaasd over. Het had gewoonweg nooit m’n pad gekruist. Maar ik liet het graag op me afkomen. Want Pieter Embrechts, daar doe je al eens een effort voor, niewaar?

Het was een aangename kennismaking met zijn Nederlandstalige werk. Redelijk akoestisch, begeleid door het Sun*Sun*Sun String Orchestra en nog wat extra versterking op contrabas en slagwerk. Het werd daardoor nog eens een stuk ingetogener dan zijn swingende werk. Maar ik werd positief verrast. Het kon me wel bekoren. Zeker toen de stukken naar het midden en einde toe wat bekender in de oren gingen klinken en bij momenten toch iets steviger werden.

Toch was ik ietwat verbaasd toen Embrechts afsloot met een traag en ingetogen nummer. Het haalde de climax wat onderuit die ondertussen was opgebouwd. Gelukkig kwamen er nog bisnummers die dat toch nog een beetje compenseerde. Onderwoud was mijn laatste uitje van dit culturele seizoen. Ik kijk al halsreikend uit naar de nieuwe brochures die in mei hopelijk in de bus vallen. Laat maar komen, ik heb er nu al zin in.

Kende jij het Nederlandstalige werk van Pieter Embrechts? Wat vind je er van?

Mijn 5 favoriete muziekjes van het moment

Ik ben een grote muziekliefhebber. De radio staat op van ’s morgens tot ’s avonds. Ik word wakker met de wekkerradio, luister naar de radio in de auto en aan mijn bureau staat permanent de livestream van Studio Brussel op. En tussendoor steek ik m’n iPod in m’n oren op de trein. Muziek is dus alomtegenwoordig in m’n leven.

Maar wat zijn nu eigenlijk mijn 5 favoriete muziekjes van het moment? Ik heb er hard over moeten nadenken. Want ik besefte plots dat heel wat muziek gewoon aan mij voorbijgaat omdat de radio wel aanstaat maar ik eigenlijk nooit aandachtig luister. Ik probeerde toch maar eens die top 5 samen te stellen.

1. Years and Years – Sanctify

Ik haalde dit nummer al aan in de laatste ‘As we speak’. Zo blij dat ze eindelijk met nieuw werk komen.

2. Muse – Thought Contagion

Ook Muse is zo een van die bands waar ik geen nummer van wil missen. Thought Contagion is weer een echt Muse-nummer maar toch weer wat anders.

3. Editors – Magazine

Stikjaloers was ik dat ik niet naar Editors kon gaan zien in Sint-Truiden. Dan moet ik me maar tevreden stellen met hun nummers op de radio.

4. Equal Idiots – Toothpaste Jacky

Ik hou wel van het zotte kantje van Equal Idiots. Ik moet dringend eens op zoek naar hun plaat!

5. YungBlud – I love you, will you marry me?

Een vrolijk schijfje vind ik zelf. Ik kan het niet laten om elke keer opnieuw mee te kwelen.

Wat zijn jouw favoriete plaatjes van het moment?