Concert: Pieter Embrechts – Onderwoud

Het was weer even dat ik nog een concertje kon meepikken. Vorige week trok ik dan nog eens naar het CC van Hasselt. Op het programma Pieter Embrechts. Een van die artiesten die al een eeuwigheid op mijn verlanglijstje stond om eens live aan het werk te kunnen zien.

Pieter_Embrechts

Ik moet toegeven dat ik slecht voorbereid was. Ik wist eigenlijk niet zo goed waar ik me mocht aan verwachten. Tot ik donderdagnamiddag even de korte inhoud op de website van het cc las, had ik iets totaal anders verwacht. Ik ken Embrechts vooral van El Tattoo del Tigre en The New Radio Kings. En dat is up-tempo, swingend en in het Engels. Al snel werd duidelijk dat ik me ’s avonds aan iets totaal anders moest verwachten.

Ik kende het Nederlandstalige werk van Embrechts eigenlijk totaal niet. Ik was daar zelf wel wat verbaasd over. Het had gewoonweg nooit m’n pad gekruist. Maar ik liet het graag op me afkomen. Want Pieter Embrechts, daar doe je al eens een effort voor, niewaar?

Het was een aangename kennismaking met zijn Nederlandstalige werk. Redelijk akoestisch, begeleid door het Sun*Sun*Sun String Orchestra en nog wat extra versterking op contrabas en slagwerk. Het werd daardoor nog eens een stuk ingetogener dan zijn swingende werk. Maar ik werd positief verrast. Het kon me wel bekoren. Zeker toen de stukken naar het midden en einde toe wat bekender in de oren gingen klinken en bij momenten toch iets steviger werden.

Toch was ik ietwat verbaasd toen Embrechts afsloot met een traag en ingetogen nummer. Het haalde de climax wat onderuit die ondertussen was opgebouwd. Gelukkig kwamen er nog bisnummers die dat toch nog een beetje compenseerde. Onderwoud was mijn laatste uitje van dit culturele seizoen. Ik kijk al halsreikend uit naar de nieuwe brochures die in mei hopelijk in de bus vallen. Laat maar komen, ik heb er nu al zin in.

Kende jij het Nederlandstalige werk van Pieter Embrechts? Wat vind je er van?

Advertenties

Mijn 5 favoriete muziekjes van het moment

Ik ben een grote muziekliefhebber. De radio staat op van ’s morgens tot ’s avonds. Ik word wakker met de wekkerradio, luister naar de radio in de auto en aan mijn bureau staat permanent de livestream van Studio Brussel op. En tussendoor steek ik m’n iPod in m’n oren op de trein. Muziek is dus alomtegenwoordig in m’n leven.

Maar wat zijn nu eigenlijk mijn 5 favoriete muziekjes van het moment? Ik heb er hard over moeten nadenken. Want ik besefte plots dat heel wat muziek gewoon aan mij voorbijgaat omdat de radio wel aanstaat maar ik eigenlijk nooit aandachtig luister. Ik probeerde toch maar eens die top 5 samen te stellen.

1. Years and Years – Sanctify

Ik haalde dit nummer al aan in de laatste ‘As we speak’. Zo blij dat ze eindelijk met nieuw werk komen.

2. Muse – Thought Contagion

Ook Muse is zo een van die bands waar ik geen nummer van wil missen. Thought Contagion is weer een echt Muse-nummer maar toch weer wat anders.

3. Editors – Magazine

Stikjaloers was ik dat ik niet naar Editors kon gaan zien in Sint-Truiden. Dan moet ik me maar tevreden stellen met hun nummers op de radio.

4. Equal Idiots – Toothpaste Jacky

Ik hou wel van het zotte kantje van Equal Idiots. Ik moet dringend eens op zoek naar hun plaat!

5. YungBlud – I love you, will you marry me?

Een vrolijk schijfje vind ik zelf. Ik kan het niet laten om elke keer opnieuw mee te kwelen.

Wat zijn jouw favoriete plaatjes van het moment?

Concert: Yevgueni – Tijd is alles

Nederlandstalige muziek kan me best wel bekoren. Zo pikte ik in het verleden bv. al meermaals een concertje van Bart Peeters of Buurman mee. Maar ook Yevgueni is zo een van die bands die ik live bijzonder sterk vind. Ze kwamen vorige week naar het Cultuurcentrum De Bogaard in Sint-Truiden en ik was er bij.

Yevgueni

(c) Christophe Brysse

Yevgueni heeft sinds vorig jaar een nieuwe plaat uit: Tijd is alles. De nummers van die plaat stonden centraal in het concert. Stuk voor stuk nummers die van het hele concert een mooi verhaal maken. Het leuke aan Nederlandstalige muziek is dat je alle nuances van het verhaal meekrijgt. Iets wat ik bij Engelstalige muziek soms wel mis. De fijnzinnigheid, de stiekem mopjes.

Yevgueni - Tijd is alles

Ik kende de nummers van de nieuwe plaat nog niet, behalve een sporadische plaat die eens op de radio passeerde. Dus ik liet me graag verrassen. Gelukkig kon ik tussendoor ook meekwelen met de gouwe oudjes. Nieuwe meisjes, Welkenraedt of Als ze lacht als mooi bisnummer.

Zoals verwacht was het echt een goed concert. De muziek heeft soms iets dromerig, de tekst vaak iets filosofisch. Een basis om eens dieper over na te denken. Maar bovenal blijft het toch gewoon genieten van goeie muziek. Yevgueni blijft na al die tijd toch nog steeds garant staan voor kwaliteit. Een bijzonder aangenaam optreden voor een doordeweekse donderdagavond.

Zag jij Yevgueni al eens aan het werk? Wat vond je er van?

Concert: Jasper Steverlinck

Donderdagavond mocht ik nog eens afzakken naar de mooiste zaal van België: de Academiezaal in Sint-Truiden. Een prachtige setting voor een zanger met een apart stemgeluid: Jasper Steverlinck. Het was de eerste keer dat ik hem aan het werk zag. Heel benieuwd dus wat het zou brengen.

Jasper Steverlinck

Steverlinck bracht nummers van zijn nieuwe album dat binnenkort nog moet uitkomen. Elk nummer was dus een klein beetje een verrassing voor het publiek. Behalve de nummers die op de radio gedraaid worden uiteraard. Bijzonder aangenaam om naar te luisteren zo in beperkte setting met enkel gitaar en piano.

Ik ken Jasper Steverlinck al van ‘in de tijd van’ Arid. Toen hij als quizzer nog in French Quiz op Studio Brussel zat, met Chris Dusauchoit. Elke keer weer een uurtje radiopret. Ik was nooit de die-hard fan maar probeerde zijn werk toch wat te volgen. Ook zijn nieuwe nummers konden me echt wel bekoren. Al had ik stiekem toch gehoopt dat hij wat gouwe ouwe hits in zijn voorstelling had verwerkt, maar helaas.

Maar ondanks dat was het toch een goeie voorstelling. Kort en bondig, het duurde maar net iets meer dat 60 minuten. Maar het kwam perfect tot zijn recht in de wondermooie zaal. De perfecte setting voor een stem als die van Jasper Steverlinck. Een mooie culturele donderdagavond.

Zag jij Jasper Steverlinck al eens aan het werk? Wat vond jij er van?

Concert: Oscar and the Wolf

In september vorig jaar kocht ik tickets voor Oscar and the Wolf in het Sportpaleis. Aanvankelijk voor het concert eind april maar dat werd helaas uitgesteld. Vorige week zaterdag was het dan eindelijk zover. Toch een van die concerten waar ik al lang naar uitkeek.

In het voorprogramma L’impératrice. Een voor mij nobele onbekende Franse band. Wat loungie-dance muziekjes. Maar toch nog in een iets ander genre dan Oscar and the Wolf. Een aangename opwarmer maar geen echte uitschieter.

Oscar and the Wolf

Het was voor mij de tweede keer dat ik Oscar and the Wolf aan het werk zag na Werchter 2015. Zoals verwacht was het er van de eerste noot boenk op. Twee uur lang kon ik helemaal opgaan in de muziek. Ze regen de hits en fonkelnieuwe songs naadloos aan elkaar. Er werd menig heup gewiegd en teksten feilloos meegezongen. Twee uur lang in een soort van trance (lichtelijk overdreven maar kom) meesurfen op de klanken van Oscar and the Wolf.

Hoewel het podium een redelijk eenvoudige set-up had, voegde de schitterende lichtshow toch heel wat toe aan het concert. En dan heb ik de slingers en de confetti nog niet genoemd ;). Ik waande me even op een groot dancefestival.

img_3460

De kostuums van Max Colombie zijn altijd een issue. Hij kiest nu eenmaal nooit de meest gangbare kostuums. Zijn outfits zijn altijd net iets theatraler en opvallender. Bij de start van het optreden droeg hij zo een zwart, glitterend, wijd kostuum. Sober in vergelijking met andere kostuums, al had ik mijn twijfels bij de zilveren ‘blinddoek’ rond de ogen. Na de kostuumwissel combineerde hij een fluffy, nep-pels, lichtblauwe vest met een witte blouse en rode broek. Een vreemd combo die pas klopte toen hij de fluffy vest uittrok. Het blijft toch iets speciaals die kostuums van Max Colombie.

Ik vond het echt een geslaagde show. Enkel dat piano-intermezzo bij de kostuumwissel kon me iets minder bekoren. Het haalde het tempo wat uit de show en bracht niks bij aan het geheel. Maar behalve dat, was het een topshow en ik keerde volop nagenietend terug naar huis!

Zag jij Oscar and the Wolf al aan het werk? Heb jij ze ook in het Sportpaleis gezien? Wat vond je er van?

Het nieuwe culturele seizoen 2017-2018 #2

Een paar maanden geleden kwamen de nieuwe programmaboekjes uit voor het culturele seizoen. We waren er als de kippen om wat tickets te bestellen. De buit was beperkt want voor mij viel het programma wat tegen. Gelukkig konden we daarbuiten ook nog wat andere tickets op de kop tikken. Maar wat staat er komend jaar nu op mijn programma?

Mijn programma is een verzameling van CC Sint-Truiden, CC Hasselt en andere losse concerten. Redelijk beperkt eigenlijk. Maar vooral veel muziek. Want dat is toch echt wel m’n dada. Wim Helsen is de enige uitzondering, want Helsen is toch wel echt een van m’n helden. Zelden zo goeie shows gezien.

Welke concertverslagjes mag je hier dus op de blog verwachten de komende maanden?

Naar welke concerten kijk ik nu het meest uit? Zeker en vast Ed Sheeran en Oscar and the Wolf. Maar zeker ook naar de nieuwe cabaretshow van Wim Helsen en het optreden van Bart Peeters. En stiekem toch ook wel een beetje naar Pieter Embrechts ;).

Welke concerten staan er zoal op jouw programma de komende maanden? Of wie zou je graag eens aan het werk zien?

Concert: A head full of dreams tour – Coldplay

Afgelopen woensdag trok ik voor de tweede keer in mijn leven naar een concert in het Koning Boudewijnstadion. Het vorige was dat van Beyoncé vorig jaar. Op de een of andere manier keek ik ongelooflijk hard uit naar het concert van Coldplay en had ik stiekem toch wat schrik dat het zou gaan tegenvallen. Gelukkig deed het dat niet, integendeel.

In het voorprogramma Lyves en Alunageorge. De eerste kende ik totaal niet en bleek een ietwat psychedelische band te zijn. Alunageorge kende ik van naam en van haar programma bleek ik toch zowaar 3 nummers te kennen. Een aangename meevaller en zeker een opwarmertje voor wat komen moest! Bij aankomst kreeg iedereen ook een polsband met een soort zendertje. De polsband zou in een ware lichtshow verwerkt worden later op de avond.

Rond de klok van 21u begonnen ze er eindelijk aan. Vanaf de eerste noot was het er boenk op. Nummer na nummer viel mijn mond groter open van verbazing. Hoeveel hits kan je uit een magische toverhoed blijven halen. Ik vreesde eerst dat ze hun troeven te snel op tafel gooiden met bv. Clocks al in de eerste helft te spelen. Maar het was allemaal goed overwogen, de hits bleven gewoon komen. Bij momenten ingetogen en ongelooflijk kwetsbaar, op andere momenten ronduit uitbundig en geweldig dansbaar. Het perfecte programma voor een schitterende avond.

Zicht van op de tribune

Foto geleend van BF T

Queen B bracht vorig jaar een strak afgemeten show. Op voorhand ingestudeerde bindteksten en strak getimed. Coldplay was dan toch wel van een ander kaliber. Een concert waar de muziek centraal staat maar met superleuke showelementen. Een hele hoop vuurwerk en hopen confetti zorgden voor een ongelooflijk kleurrijke avond. Maar centraal stond toch wel Coldplay zelf. Chris Martin is een vat vol energie en rent de ziel uit zijn lijf op het podium. De perfecte mix voor een schitterende muzikale avond.

Eerlijk, Coldplay was een van de beste concerten die ik de afgelopen jaren zag. Eentje in het rijtje van Adèle en Ed Sheeran. Ik was écht onder de indruk van de muziek. Chris Martin kon me gewoon inpakken door de ene hit na de andere te zingen. Ik placeerde menig danspasje en zong de longen uit m’n lijf. Nagenietend stapte ik op de metro en trein naar huis. Daagse nadien gingen de CD’s van Coldplay op repeat in iTunes. Ik verkeer de komende dagen nog even in een Coldplayroes. Je bent gewaarschuwd.

Zag jij Coldplay ook al aan het werk? Was je er vorige week ook bij? Wat vond je er van?