10 tekenen dat je introvert bent en hoe dat bij mij is

Online artikels over introvert zijn, die boeien me mateloos. Ik lees ze om te zien of ik er mezelf in kan herkennen. Want ik moet dat niet onder stoelen of banken steken, introvert is my middlename. Maar toch kom ik af en toe ook eigenschappen tegen die niet meteen bij mij passen. Ik toets het graag af aan 10 tekenen uit een artikel van www.ja.be.

elena-koycheva-gjo0yv_2snu-unsplash.jpg

1. Je praat niet graag over koetjes en kalfjes.

Je spreekt als je echt iets te zeggen hebt. Je apprecieert het ook als andere mensen hetzelfde doen. Je praat graag over diepere onderwerpen van het leven. Kletsen zegt je niets. Je vindt het vaak ook storend om er lang naar te moeten luisteren.

Het klopt dat ik liever diepgaande gesprekken met één persoon heb dan wat getater in groep. Iets met teveel prikkels om te volgen. Iets met me niet willen manifesteren in een grotere groep. Me te snel teruggedrongen te voelen. Maar ook iets met heel geïnteresseerd zijn in mensen, wie ze zijn en wat ze doen maar helemaal niet goed te zijn in small talk en stiltes opvullen.

2. Je vindt het niet erg om alleen te zijn.

Integendeel, je hebt vaak nood om je alleen terug te trekken om op je positieven te komen en je te herladen. Je hoort je collega’s vaak zeggen “Je zit hier maar zo alleen!“, wat als medelijden klinkt. Maar wat ze niet weten, is dat dat exact is wat je wil, alleen zijn.

Ik ben graag alleen. En ik heb mijn momentjes alleen nodig om m’n batterijen op te laden. Een rustig en vooral stil hoekje en een boek. Dat is genoeg om even tot mezelf te komen. Maar het leven bestaat niet alleen uit stiltemomentjes. En ik ben ergens ook wel graag tussen de mensen. Mensen die ik graag heb of waar ik goed mee over weg kan. En hoewel dat wel energie kost, heb ik daar best ook wel veel aan. Een grap, een grol, een verhaal … Oprechte interesse.

3. Je hebt een haat-liefde-verhouding met je gsm.

Introverte mensen bellen niet graag. Als je opgebeld wordt, erger je je vaak aan het feit dat je gestoord wordt in je bezigheden.

Klopt. Laat me mailen, app’en, sms’en … het maakt niet uit. Maar laat me alsjeblieft niet bellen. Of toch zeker niet met vreemden. Of toch wat mijn privé-leven betreft. Want er is één grote uitzondering. Voor m’n job bleek ik dan wel weer bijzonder goed in telefoneren. Ik vond het niet erg om telefoons op te nemen als collega’s te druk bezig waren en soms nam ik spontaan de telefoon om een collega in een andere provincie op te bellen omdat dat nu eenmaal sneller gaat dan mailen.

4. Je wacht met iets terug te sturen.

Zij het een e-mail of een smsje, slechts zelden zul je meteen antwoorden. Je komt er liever later op terug, zodat je een doordacht antwoord kunt leveren.

Dat is er zo eentje die totaal niet overeen komt met mezelf. Zolang ik kan schrijven ben ik op m’n gemak en kan ik dus best wel snel antwoordjes formuleren. Als ik dat maar niet mondeling moet doen heel de tijd. Ik stond bij KSA bekend als een enorm snelle reply’er ;).

5. Drukke menigten bezorgen je stress en maken je moe.

Hoewel het soms een leuk idee lijkt om je naar een winkelcentrum te begeven bijvoorbeeld, eens je er bent, heb je er spijt van. Grote menigten zijn niet aan jou besteed. Als het dan toch moet, haast je je daarna naar huis, waar je in je eentje kan ontspannen.

Ja en nee. Grote menigten en massa-events zijn niet mijn favoriete bezigheid. Maar ik kan er wel mee om. Voor Muse op Rock Werchter heb ik dat wel over bijvoorbeeld. Zolang je mij maar niet vraagt om helemaal vooraan te gaan staan waar je nog amper kan bewegen. Ik moet weg kunnen. Ik mag niet het gevoel hebben dat ik ‘opgesloten’ sta. En ik moet nog redelijk vlot kunnen wandelen als ik me in een massa beweeg. Slenteren haat ik en ‘getaffel’ nog meer. En ja, de dag nadien kan mijn hoofd dan weer wat rust en stilte gebruiken.

6. Je bent “selectief sociaal”.

Waarom je tijd verspillen aan mensen waar je slechts een oppervlakkige connectie mee hebt? Je energie is kostbaar en je steekt het alleen in dingen en mensen die je echt de moeite waard vindt. Je hebt er gewoon niet zoveel om weg te geven, dus ga je er zuinig mee om. Eens je iemand tegenkomt waar je goed mee kunt opschieten, kan je best uitbundig uit de hoek komen. Je kan zo iemand zonder problemen in vertrouwen nemen.

Ik ben er zeker van dat er maar een paar mensen zijn die de echte Katrien kennen. Ik besef dat ik vaak afstandelijk, en misschien zelfs wat ongeïnteresseerd, overkom. Maar eens je mijn vertrouwen gewonnen hebt, denk je daar anders over. Voor mijn echte vrienden probeer ik er ook gewoon te zijn. Al besef ik dat ik er soms misschien te weinig ben voor hen omdat ik met zoveel andere dingen bezig ben. En soms ook omdat ik gewoon effe tijd voor mezelf nodig heb.

7. Je observeert graag.

Juist omdat je vaak in je eentje bent en geen aandacht besteedt aan smalltalk, heb je de tijd om alles nauwlettend in het oog te houden. Je hebt oog voor details, en voor de echte gevoelens van mensen om je heen.

Klopt als een bus. Ik ben vaak degene die de vrouw met het opvallende kapsel spot of details opmerk die niemand anders heeft gezien. Ik observeer graag mensen als ik ergens zit. Ik bestudeer graag hun gedrag, hun kledingstijl, hun kleine kantjes. En ik zit af en toe eens graag een half uur met een boek op een bankje van een station om stiekem ook mensen te kijken. En bij de mensen die me nauw aan het hart liggen, zie ik vaak al van een afstand dat er iets niet in orde is. Ook al geven ze dat vaak niet meteen toe.

8. Je bent creatief.

Verschillende wetenschappelijke studies hebben uitgewezen dat introverte mensen erg creatief zijn. Al die tijd die je alleen doorbrengt in stilte, gebruik je eigenlijk om nieuwe ideeën en concepten te bedenken en uit te werken. Eigenlijk ben je altijd aan het werk in je hoofd.

Ik vond mezelf nooit creatief. Want bij creatief denk ik aan kunstenaars of zotte reclamemakers. Dat ben ik niet. Maar ik heb wel leren beseffen dat ik wel mijn eigen manier van creativiteit heb. Denk maar aan muziek spelen of teksten schrijven.

9. Je kan echt goed luisteren.

Introverte mensen kunnen goed luisteren. Ze voelen ook de echte gevoelens van hun gesprekspartner aan. Omdat ze tijd nemen om na te denken, geven ze vaak echt bruikbaar advies.

Ik kon dat goed. Maar in mijn poging om wat extraverter te zijn, heb ik dat ook wat uit het oog verloren. Mijn drukke agenda hielp me daar ook niet echt mee. En dus probeer ik daar opnieuw werk van te maken. Want ik vind dat eigenlijk wel ontzettend belangrijk. Ik hoop dat ik voor mijn vrienden het luisterende oor kan zijn wat ik zelf zou willen hebben als ik met iets zit.

10. Je neemt weldoordachte beslissingen.

Omdat je veel tijd in je hoofd doorbrengt, heb je veel tijd om alle pro’s en contra’s af te wegen. Dat resulteert vaak in goed doordachte beslissingen waar je helemaal achter staat.

Ik heb niet altijd dat gevoel maar ergens klopt het wel. Ik kan me niet meteen één beslissing voor de geest halen waar ik spijt van heb, echt spijt bedoel ik dan. Als ik over iets moet beslissen, weeg ik inderdaad alles heel goed af. Ik bekijk de voor en tegens en neem m’n beslissing. Maar ik ben zeker geen eeuwige twijfelaar, integendeel, meestal hak ik snel knopen door. En dan smijt ik me daar ook gewoon voor.

Zijn er tekenen waar jij je in herkent?

Advertenties

Monthly blessings #36

Vele kleine gelukjes maken één groot (of dat hoop ik toch). En dus lijst ik elke maand met veel plezier mijn kleine geluksmomentjes op van de vorige maand. De mosterd voor de rubriek haalde ik bij Nina. Wat waren mijn kleine gelukjes van augustus?

  • Ik ben een topteam met #bf wat het in elkaar steken van Ikea-kasten en tuinhuizen betreft. Hij vijst, ik lees de handleiding.
  • Uitgebreid tijd nemen om te bloggen.
  • Een Magnum als afsluiter van ons verlof.
  • Een mooi georganiseerde Bullet Journal-kast, of toch een paar legsels in de kast ;).
  • Een persoonlijk record lopen op de 5km.
  • Een vos die mijn looppad kruiste, vroeg in de ochtend.
  • Eerste dag op mijn nieuwe job, met welkom-boodschap en al!

AB75DADF-8428-42CE-B63C-7CB084F15EB1

  • Mijn eerste opdrachtjes krijgen en succesvol afwerken.
  • In control of het huishouden, dat gebeurt ook niet dikwijls.
  • Rafaello-ijs van Limone. Eindelijk! Een tijdelijk smaakje.
  • Een aperitiefhapje op zondagavond omdat dat nog in de diepvries stak. #omdathetkan
  • Boeiende opleidingen met leuke groepsgenoten!
  • Een geweldige treinbegeleider die vlekkeloos in 3 talen zijn aankondigingen doet, mét bijbehorend accent.
  • Voor het eerst sinds 10 jaar terug filmen en monteren.
  • Mooie kleedjes kopen, dank je wel Zeb!
  • Veel tijd om te lezen op zaterdag. Hmmmm.
  • Openluchtconcert in de regen maar met topsfeer.
  • Complimenten! En blinken.
  • Middagdutjes for the win.
  • Kermis in de stad, mét smoutebollen én de kamelenrace. Wij blijken daar nog best goed in te zijn.
  • Starten met een nieuwe Start 2 Run-schema, 5km-onderhoud. Meer daarover binnenkort.
  • Verjaardag vieren met een dagje uit met #bff. L’Avenida. Twenty Two. Ikea.
  • Verjaardag vieren met #bf. Ontbijten, wellnessen, uit eten én kermis Sint-Truiden.

Wat waren jouw kleine geluksmomentjes in augustus?

Ik heb het oplichterssyndroom!

Het was een boeiende Flair, twee weken geleden. Ik had het eerder al over “Jij zal het nooit maken” waar het ging over weinig vertrouwen in jou als persoon. In datzelfde artikel stond ook een kadertje over het “oplichterssyndroom”. Nooit gedacht dat het op mij van toepassing kon zijn maar het was het dus wel. Nieuwsgierig genoeg nu? Dan zal ik het gewoon effe uitleggen.

Wat is het oplichterssyndroom? Ik citeer graag de uitleg uit het artikel in Flair: “Wie aan het oplichtssyndroom lijdt, heeft het gevoel dat hij of zij een oplichter of een bedrieger is en dat hij of zij niet op zijn plaats is ondanks zijn of haar bewezen competenties.” Ik vul er graag nog een stukje van het wonderbaarlijke Wikipedia aan toe: “Ondanks externe bewijzen van hun competentie, blijven mensen met het syndroom ervan overtuigd dat ze bedriegers zijn en hun succes niet verdienen. Blijken van succes worden afgedaan als geluk, timing of het resultaat van het misleiden van anderen waardoor die denken dat zij intelligenter en competenter zijn dan ze zelf geloven.”

quote_kapitein

Zo maar effe in your face. Echt, een koude douche. Want dat beschreef eigenlijk wel perfect het gevoel dat ik soms heb, zowel in privé- als in werkcontext trouwens. Misschien ook wel een gebrek aan zelfvertrouwen in sommige gevallen of zo labelde ik het in het verleden toch. Maar wel heel frappant dat het een gewoon een syndroom is en een aparte naam krijgt.

Laat ik het even concreet maken. Ik werk intussen al 10 jaar in ongeveer dezelfde job. Of tenminste met ongeveer dezelfde jobinhoud. De expertise is er intussen dus toch wel. Maar dat gevoel heb ik vaak niet. En dat zorgt soms wel voor vreemde taferelen. Zo werd ik eens gevraagd om een vorming te geven rond een bepaald communicatiethema. Als die vraag dan komt denk ik: “Vraag je dat nu aan mij? Er zijn er toch wel anderen die daar meer geschikt voor zijn. Ben je zeker dat je wil dat ik dat geef?” Mijn hoofd draait dan op volle toeren. Want ergens heb ik wel het besef dat ik de basis zeker wel kan meegeven. Maar wat met specifieke vragen? Wat als ik niet op alles kan antwoorden? Ik ben daar toch echt niet goed genoeg voor. Dat. Meermaals per jaar.

Hetzelfde eigenlijk wel tijdens mijn jobzoektocht. Ik bekeek vacatures en ging heel bewust op zoek naar een job die goed bij mij zou passen. Maar bij sommige vacatures dacht ik wel “Wauw, dat zou ik supergraag doen. Maar dat ga ik nooit van m’n leven kunnen.” of “Ze gaan me daar nooit voor willen.” Ook al heb ik alle kwalificaties die er in het vacaturebericht opgesomd staan, dan nog durven sommige namen van personen of organisaties me wel afschrikken. Far beyond my reach, dat denk ik dan echt. En ik durf ook toegeven dat ik daarom voor bepaalde jobs ook niet gesolliciteerd heb. Voor sommige andere job waag ik soms toch m’n kans omdat ik dan denk “Ze moeten me dan maar laten weten dat ik niet geschikt ben”. Dat doorbijtertje zit toch ook wel in mij.

Gelukkig kan ik dat regelmatig ook relativeren. Doorheen de jaren eigenlijk. Het begon eigenlijk met zelf naar vormingen en opleidingen te gaan en teleurgesteld thuis te komen. Dan keek ik eens naar mezelf en dacht “Dat kon ik nu ook nog wel”. En eigenlijk gebeurde dat vaker en vaker. Daardoor ging ik de opleidingen die ik volgde ook beter screenen. Maar anderzijds waren die ook wel goed voor m’n zelfvertrouwen. Hoe langer, hoe meer ging ik mezelf geloven en kon ik mezelf overtuigen van het feit dat ik best wel iets kan. De afgelopen jaren kreeg ik van een paar mensen ook oprechte complimenten bij dingen die ik deed. Dat helpt ook wel. En zo kon ik het toch wat van me afzetten.

Een nieuwe job wil zeggen dat ik eigenlijk helemaal opnieuw zal moeten starten. En ja, dat schrikt ook wel wat af. Maar ik weet dat ik gewoon moet springen en er uiteindelijk wel zal komen. Ik heb een rugzak met een hoop competenties die ik kan meenemen en die zullen ook in mijn nieuwe job wel van pas komen. Er zal alleen een nieuwe routine aan te pas komen. Anderzijds hoop ik gewoon nog een hoop bij te leren, dat schrikt me zeker niet af. Het zelfvertrouwen is intussen dus wel wat gegroeid. Maar het ‘oplichterssysteem’ zit toch zeker nog wel in mezelf en zal af en toe de kop nog wel eens opsteken. Dat lijkt me ook geen schande te zijn.

Hoe zit dat met jou? Heeft het oplichterssyndroom ook vat op jou? En kende jij het al?

A few of my favorite things #2

Ik was wat uitgekeken op mijn As we speak-posts. Ik had het gevoel dat ik teveel in herhaling viel. Maar ik wist niet echt wat er ik mee moest. Tot ik bij Sarah een rubriek tegenkwam die voor mij eigenlijk gewoon een verbeterde versie was. En dus neem ik de rubriek graag over om toch weer m’n ei kwijt te kunnen.

En dus wil ik elke maand even stilstaan bij mijn favoriete dingen van de afgelopen maand. Los van mijn maandelijkse geluksmomentjes. Eerder ontdekkingen van de maand.

  • De podcast van Elke Dag Vakantie. Mijn liefde voor podcasts groeit. En met stip op één op dit moment: Elke Dag Vakantie. De podcast van Eva Daeleman en haar vriend Stijn. Een podcast over hoe je meer voor jezelf kan zorgen en jezelf meer op de eerste plaats kan plaatsen. Daarnaast gaat het ook al over de dilemma’s die je in het leven kan tegenkomen en hoe je daar best mee om kan gaan. Echt een aanrader!

0772D66D-7C8F-4FAC-8B52-168BDD66C6A4

  • Wandelen op Domein ’t Speelhof. Een stukje groene long in het hart van het centrum van Sint-Truiden. Een stukje rust op een boogscheut van de Grote Markt. Als je de Finse piste volgt kan een rondje van 2,5 km wandelen. Perfect om even op adem te komen. Vooral de achterkant vind ik supermooi. Het natuurlijke overstromingsgebied is een pareltje. Perfect om even te vluchten van de realiteit.
  • Het leuke feitje dat ik ontdekte dat Beyoncé maar 1.69m groot is. Dat is maar 1 cm groter dan mezelf. En toch komt ze zo gigantisch over. Amai. Ik ontdekte dat weetje trouwens in een andere podcast waar ik het zeker nog eens over wil hebben. Hartjes voor Beyoncé, ik blijf het een topwijf vinden.
  • De Gratitude-app. Elke avond om 20u krijg ik een kleine reminder die me doet nadenken over de kleine geluksmomentjes van die dag. Mijn Monthly blessings-blog vaart er wel bij! En ik leer om meer stil te staan bij de dingen en niet gewoon als een sneltrein te leven.
  • Pret à Manger in Brussel-Zuid. Open sinds begin augustus. En in mijn eerste week op de nieuwe job moest ik er al beroep op doen omdat ik al m’n eten thuis op het keukeneiland vergeten was. Oeps! Maar wel een aangename meevaller. Ik nam er van die driehoekige boterhammen mee en een fruitsalade. Topidee van mezelf.

Wat waren jouw favoriete dingen in de afgelopen weken?

“Jij zal het nooit maken”

Vorige week lag ik met Flair in de zetel. Een luchtige boekje ter ontspanning. Tot ik bij een artikel kwam met als insteek “Jij zal het nooit maken”. De luchtige noot werd plots een stuk serieuzer en ik was wel geboeid door het artikel. Vooral omdat ik er een groot stuk van mezelf in herkende. Ik leg graag uit waarom.

De insteek van het artikel was vooral het gebrek aan geloof in jou als persoon. Vrouwen die een bepaalde ambitie hadden en heel de tijd te horen kregen ‘Je zal het nooit ver schoppen’. Gelukkig lieten ze die commentaar voor wat het was en deden ze toch gewoon hun zin in de meeste gevallen. En plots dacht ik “Hé, dat was bij mij ook!”.

quote_zelfvertrouwen

11-12 jaar was ik. Het einde van het zesde studiejaar. Het moment om de grote studiekeuze voor het middelbaar te maken. Best wel een grote stap voor een klein dutske dat uit een klein dorpsschooltje komt. Ik was daar best wel bij de beteren van de klas. Zeker in het lager ging het vrij makkelijk. Ik moest wel leren en werken, maar het was nu ook weer niet dat het mij zoveel energie kostte. En dus twijfelde ik best wel. Ik had aanleg voor talen maar ook wel voor wiskunde. Maar uiteindelijk hakte ik de knoop door en koos ik voor Latijn. Het toenmalige PMS was daar minder enthousiast over. “Latijn is te hoog gegrepen voor jou. Kies maar moderne.” En ja, koppig ben ik ook en ik deed gewoon mijn zin. En gelukkig maar, ik deed uiteindelijk 6 jaar Latijn(-Wiskunde).

L’histoire se répète. Op het eind van het middelbaar had ik nog eens dezelfde discussie met het CLB. Ik was een gemiddelde student in het middelbaar. Ik moest best wel meer moeite doen dan in het lager. Anderzijds heb ik zeker nooit het onderste uit de kan moeten halen om mijn diploma Latijn-Wiskunde te halen. Ik deed wat jobtesten en twijfelde lang tussen architectuur en communicatie. Toen ik uiteindelijk voor mezelf de knoop had doorgehakt (Communicatiewetenschappen aan de KULeuven), begon het debat met het CLB. “Want universiteit, dat is niks voor jou. Zou je niet beter communicatiemanagement gaan doen?” Ik reageerde met een droge: “Zakken kan ik altijd.” Het werd me niet echt in dank afgenomen. Maar ik heb wel m’n gram gehaald. Ik bleef in het eerste jaar even plakken met wat aanpassingsmoeilijkheden maar hoe hoger ik ging, hoe beter ik scoorde. Ik deed er zelfs nog een extra master bovenop. Communicatiewetenschappen en Radio- en TV-journalistiek in the pocket.

Ik ben enorm blij dat ik toch gewoon mijn zin heb gedaan. Anders zou ik nooit gestaan hebben waar ik nu sta. Maar echt bemoedigend vond ik die momenten niet bepaald. Het was best wel een deuk voor m’n zelfvertrouwen. Gelukkig heb ik genoeg gramschap en koppigheid in mezelf ook om me te bewijzen. Want zo ben ik dan ook weer wel. En dat heb ik uiteindelijk wel gedaan met gewoon de diploma’s te halen die ik wilde. Nu kan ik gewoon zeggen: “Zie je wel.”

Hebben ze ooit tegen jou gezegd dat je het nooit zal maken?

Mijn verjaardagswishlist

Binnen een maand en 4 dagen is het zover. Op 30 augustus mag ik 34 kaarsjes uitblazen. Het ideale moment om een verlanglijstje voor die verjaardag aan te leggen toch? Het lijkt een eenvoudige oefening maar het heeft mij best wel wat moeite gekost om een lijstje te maken. Want die ‘hoofdcadeaus’ dat was lang een grote vraag.

a38af6a619d620fad1a0ce42e31b5990

Elk jaar ga ik op zoek naar een paar ‘hoofdcadeaus’. Dat zijn cadeautjes die soms net iets meer geld kosten maar die ik dat jaar echt wel kan gebruiken. In de afgelopen jaren kreeg ik zo al nieuwe loopschoenen, een Garmin-loopklok of nieuwe kleren. Dit jaar kwam ik zo op vier dingen maar ik kan er helaas maar eentje concreet van maken. De andere drie blijven ook nog een zoektocht voor mezelf.

  • Handtas. Het enige concrete in mijn lijstje. Ik heb een kleinere handtas die ik quasi dagelijks gebruik en waar enkel m’n portefeuille, sleutel, smartphone en wat kleinigheden in passen. Dat tasje begint wat af te geven en te slijten, dus ging ik op zoek naar een vervanger. Eentje die ik makkelijker met een rugzak kan combineren om te gaan werken. En die vond ik en koop ik de komende dagen al:

Handtas_LiuJo

  • Horloge. De moeilijkste denk ik. Ik heb een Garmin-loopklok die ik ook dagelijkse gewoon als klok aandoe. Maar die is nogal robuust en stoer. Dus wil ik op zoek naar iets gekleder en stijlvoller. Maar het liefst wil ik gewoon een andere, stijlvollere Garmin die ik kan blijven synchroniseren. Laat die stijlvollere Garmins nu ook redelijk duur zijn terwijl ik alleen maar wat basisfuncties wil (stappenteller, hartslag, slaap) want om te lopen heb ik die andere. Een moeilijke oefening dus.
  • Jumpsuit. Er hingen 2 jumpsuits in m’n kast. Een classy exemplaar van Essentiel en een zalige, losse jumpsuit van Lola & Liza. Die laatste heeft sinds een paar maanden een gat op de poep. Het gat werd intussen vakkundig dichtgenaaid maar je blijft het ‘littekentje’ zien. Dus wil ik graag een vervanger. Maar ook dat blijkt geen evidente oefening.
  • Een rugzak voor m’n saxofoon (en een nieuw mondstuk). Eentje die al een paar jaar meegaat. Momenteel zit m’n saxofoon in een kist. Niet het makkelijkste om te dragen, zeker niet met een zwakke pols. En daarom zoek ik naar de ideale rugzak. Eentje waar ik nog wat extra’s in kan steken. Maar ik denk dat ik te veeleisend ben ;).

Daarnaast heb ik een aantal dingen waar je me altijd plezier mee doet. Denk maar aan boeken, gezelschapsspelletjes, parfum of cadeaubonnen.

  • Boeken. Mijn wishlist is lang. Gelukkig heb ik intussen al een lijstje aangelegd met boeken die ik ook in de bib kan vinden. Dus op mijn ‘te kopen’-lijstje staan momenteel bijvoorbeeld deze boeken:
    • De Kleine Odessa III van Peter Van Olmen (en deel IV uiteraard ook)
    • Inkt – Alice Broadway (en de volgende delen als dat eerste goed meevalt)
    • Gewist – Teri Terry
    • De magische apotheek – Anna Ruhe
    • Piep zei de muis – M.J. Arlidge (en volgende delen)
    • Hygiëne van de moordenaar of Vuurwerk en ventilators of De spiegel van Mercurius van Amélie Nothomb
  • Gezelschapsspelletjes. Ik hou van de momentjes met kleine groepjes rond de tafel, hapje en drankje er bij en dan de gezelschapsspelletjes bovenhalen. Op mijn wishlist staan bijvoorbeeld:
    • Exploding kittens
    • Regenwormen
    • Escape room
    • Saboteur, de uitbreiding
  • Parfum of verzorgingsproducten. Ik gebruik eigenlijk weinig speciallekes, behalve parfum. Dus dat lijstje is vrij duidelijk ;).
    • Rituals, Elixir collection, Intense Nutrition Hair Mask
    • Rituals, alles uit de Hamam-reeks ❤
    • Ma Vie – Hugo Boss
    • Daisy dream – Marc Jacobs
    • Romance – Ralph Lauren
    • Liu Jo (de paarse!)
    • Een misschien wil ik The Scent van Hugo Boss ook wel eens testen

1103244_TheRitualOfHammamPurifyingRitual2018MediumPROBOX

  • Cadeaubons. Ik ben niet zo’n grote fan van Bongobons of Vivaboxen aangezien je dan vasthangt aan hun aanbod en we er hier nog 3 liggen hebben die we nog eens moeten opgebruiken. Maar met andere cadeaubons doe je mij dan weer wel een groot plezier:
    • Standaard Boekhandel (boeken, boeken, boeken!)
    • Bol.com (boeken, spelletjes …)
    • ICI Paris XL (parfum)
  • Activiteiten. Ik trakteer mezelf al eens graag op een dagje uit ter gelegenheid van m’n verjaardag. Dit jaar wordt het wellicht het Boekenfestijn opnieuw. Maar daarnaast mag ik mezelf nog wat extra’s gunnen. Dus hoog op de wishlist:
    • Escape Room
    • Wandelen in een bosrijke omgeving
    • Lekker eten of ontbijten
    • Wellness

Laat duidelijk zijn, ik krijg ongelooflijk graag cadeautjes. Een klein kind in een speelgoedwinkel. Oh ja! Maar ik ben minstens even gelukkig met gewoon een oprecht, gemeende verjaardagswens ;). Het is uiteindelijk nog een behoorlijk lange wishlist geworden. Oeps.

Wat zet jij zoal op je verjaardagswishlist?