Het nieuwe culturele seizoen 2017-2018

Elk jaar kijk ik vol spanning uit naar de nieuwe boekjes van de culturele centra. In het bijzonder die van De Bogaard Sint-Truiden en cultuurcentrum Hasselt. Ik ben er intussen al een paar jaar vaste klant. Door de twee te combineren kan ik meestal wel een leuk cultureel programma samenstellen.

En binnenkort is het EINDELIJK weer zover. Dan vallen er twee versgedrukte boekjes in de brievenbus. Zo van die boekjes die nog heerlijk ruiken naar drukinkt en ‘boek’. Zalig vind ik dat. Nauwgezet doorblader ik dan beide boekjes op zoek naar dé optredens voor het komende jaar. De afgelopen jaren verschoof mijn interesse van stand-up-comedy naar muziek en concerten. Ik heb het wel even gehad met comedians van dertien in een dozijn. Voor Wim Helsen maak ik graag een uitzondering.

Van zodra de boekjes op de salontafel liggen ga ik aan de slag met post-its. Elk optreden dat me interesseert duid ik aan met een briefje. Nadien maak ik dan een best-of met de dingen die ik écht wil zien en check ik even met mijn agenda of ik nog niks gepland heb voor die dag (niet onbelangrijk).

Eens de selectie gemaakt, wil ik er als de kippen bijzijn om tickets te bestellen. Goeie optreden zijn vaak als de bliksem uitverkocht. Ik ben gelukkig nog maar zelden met lege handen thuisgekomen omdat ik op vinkenslag zit. Het levert me ook elke keer weer mooie plekjes op in de zaal (win!)!

Ik ben benieuwd wat het nieuwe culturele seizoen zal brengen. Ik volg de nieuwste shows niet echt. Cultuurcentrum Hasselt lichtte al een tipje van de sluier op. Op mijn shortlist met stip Wim Helsen, Pieter Embrechts en misschien ook wel Warhaus. Een paar leuke, vernieuwende muzikale optredens zouden ook welkom zijn. Ik pik graag eens iets minder bekend mee. Hopelijk wordt het programma van De Bogaard even interessant.

Ook benieuwd naar het nieuwe programma? De Bogaard Sint-Truiden komt op 23 en 24 mei met het nieuwe programma. Cultuurcentrum Hasselt op 30 mei. Nog even aftellen dus!

Concert: Trixie Whitley

Hoe kan je je verlof beter inzetten dan met een concertje? Afgelopen vrijdag trokken we naar het cultuurcentrum van Hasselt voor Trixie Whitley. Ik zag haar al eens in de Klub C van Rock Werchter afgelopen zomer. Ik was dus razendbenieuwd om haar eens in een totaal andere setting aan het werk te zien.

trixie-whitley

In het voorprogramma van Trixie Whitley stond Chris Morissey. Bassist bij Trixie, vergezeld van de drummer en toetsenist. Trixie zonder Trixie zelf dus. Maar best wel een leuk bandje. Een aangename opwarmer om in the mood te komen. Ze vulden een half uurtje en ik kon het wel smaken.

Na een korte pauze om de podiuminvulling wat aan te passen, was het dan eindelijk de beurt aan Trixie Whitley. In een zwart gewaad kwam ze het podium op gewandeld. Haar vestimentaire keuzes blijf ik nog steeds wat raar vinden. Al van bij de eerste noten had ik door dat het een stevig optreden zou worden. Ik dook snel in mijn handtas voor oordoppen. Geen overbodige luxe want de eerste nummers waren best wel luid. Te luid voor sommigen, die dan ook misnoegd de zaal verlieten. Het was ook best wel vreemd om haar in de setting van een cultuurcentrum te zien. Het kwam ook niet helemaal over zoals het moest.

Toch was een goed en degelijk optreden. Whitley heeft een bijzonder straffe stem. En haar nummers blijven beklijven. Zelfs al kende ik de beginnummers helemaal niet zo goed. Ze grijpt je vast en laat je in geen enkel nummer nog los. En dat vind ik best wel sterk. Toch miste ik wel iets. Ik kan het niet echt benoemen maar je merkte wel dat het niet was zoals het moest. Het kwam niet over zoals Rock Werchter bijvoorbeeld wel heel erg deed. Nu  ja, appelen en peren vergelijken heeft geen zin. Maar toch had ik er nog net iets meer van verwacht. Dat ze al haar pareltjes opspaarde tot het einde van het concert kon ik wel pruimen. Zo werd het toch nog een half uurtje meekwelen en op en top genieten om af te sluiten.

Concert: Arches/Cluster – An Pierlé

Geen mooi afgemeten cultuurcentrum afgelopen donderdag. Wel de kleine maar gezellige kerk van Gelinden. Dat was de locatie voor het concertje dat ik zou meepikken. Op het programma An Pierlé. Een straffe madam die ik al lang eens live aan het werk wilde zien.

An Pierlé is zo één van die artiesten die ik van op een afstandje volg. Geen trouwe fan maar ik ken wel wat van haar nummers. Haar ietwat speciale stemgeluid zorgt voor unieke muziek. En net dat sprak me zo aan om toch eens een live optreden mee te maken van haar. Niet op het podium van een cultuurcentrum, wel in een kerk. Een gepaste locatie toch wel voor Pierlé.

Op de playlist de combinatie van haar nieuwe album Arches met heel wat nieuwe nummers die ze naar aanleiding van het succes van dat album binnenkort zal gaan opnemen. Een mooi programma. Maar toch zonde dat ze er niet stiekem een paar klassiekers in gemoffeld had. Ik bleef hopen tot op het einde. Ik moest het stellen met ‘It’s a shame’ als laatste nummer.

an-pierle

De combinatie met orgel in haar nummers geven alles een majestueus trekje. Het theatrale, bombastische past wel bij de stijl van Pierlé. In de kerk kwam dat nog eens extra tot zijn recht. Zeker samen met een knappe lichtshow. Al is het anderzijds wel zonde dat er toch heel wat samples in zaten die op voorhand opgenomen werden. En dat het programma misschien wel net iets té theatraal was. Alle nummers liggen heel hard in de zelfde lijn en er zit nergens een stijlbreuk in. Waardoor alles heel de tijd rustig verder kabbelt maar er niet echt één of meerdere nummers zijn die écht zijn blijven hangen.

Samengevat, zeker de moeite om eens aan het werk te zien, je wordt niet teleurgesteld. Maar de show is zeker nog voor verbetering vatbaar.

Concert: Radio Guga

Een paar jaar geleden ging ik al eens naar Guga Baul. Een geniale show met z’n beste typetjes. Vooral de slotronde liet toen een diepe indruk op me na. Een avond die ik graag nog eens over deed, met een nieuwe show van Guga.

Ik werd niet teleurgesteld, het was er van de eerste seconde boenk op. Baul combineert goeie muziek met z’n gekende typetjes. Een ode aan de muziek gecombineerd met de nodige dosis humor. En dat met steengoede muzikanten aan je zijde. Want met Joost Van de Broeck en Bert Embrechts had hij toch twee toppertjes in z’n band zitten.

Op magische wijze weet Guga Baul gouwe oudjes en hedendaagse toppers te combineren. Hij draait z’n hand niet om voor een andere stijl en gaat van Vlaamse schlagers naar dance over rock naar pop en zelfs wat opera-achtige dingen. Hoedje af voor hoe hij alles weet te combineren.

guga-baul-3

Baul heeft een vrij unieke gave om zowel de stem als de gedragingen van iemand feilloos na te bootsen. En dat weet hij ook over te brengen in de muziek. Het zorgt er voor dat je je 90 minuten lang geweldig amuseert. Het is een programma voor jong en oud doorspekt met heel wat mopjes. Kortom, een aanrader voor wie een streepje Guga Baul wel weet te appreciëren.