Concert: Hooverphonic – Best of

Hooverphonic is zo één van die bands die mij langs geleden de overstap deed maken van heel poppy muziek naar ‘Studio Brussel‘-muziek. Mad About You betoverde me en zorgde ervoor dat ik The Magnificent Tree grijs heb gedraaid. Vorige week maandag stonden ze in Hasselt, ik ging graag de sfeer opsnuiven.

Ik geef het toe. Hooverphonic was me wat kwijt na het vertrek van Geike. Geike was degene die me kon betoveren met haar prachtige stem. Ze slaagde er in elk nummer net dat tikje meer te geven. Breekbaar maar toch sterk en met een bepaald gevoel wat weinigen haar na doen. Ik was dan ook echt teleurgesteld toen ze band verliet. Mijn liefde voor Hooverphonic temperde. De timide Geike werd vervangen door extraverte Noémie. Geen spek voor mijn bek.

Nu ze een tijd terug met hun nieuwe concept naar voor kwamen met wisselende stemmen, keerde de liefde toch een beetje terug. Catchy nummers die me wel konden bekoren. Geen duidelijke frontvrouw meer maar afwisseling tussen verschillende zangers en zangeressen. Het was enerzijds wat mysterieus, anderzijds wel een sterke zet. Ik was heel benieuwd hoe ze dat zouden omzetten in een theatertournee.

Hooverphonic trakteerde het publiek op een avondje ‘best of’. Ze combineerden de grote hits met een paar schitterende albumtracks. Ze keerden terug naar de gouden dagen en weefden er perfect een paar actuele nummers tussendoor. Voor 90% van de tijd puur genot en sterk gebracht. Voor 10% miste ik toch wel Geike. Sommige nummers staan of vallen immers met haar stem en dan is het bijzonder vreemd dat die plots door een mannenstem gezonden worden. Wat niet wegneemt dat ik een avond lang lustig meegekweeld heb. Het was best wel fijn om die gouwe ouwe Hooverphonicnummers eens live te kunnen horen. Ik zet de komende weken mijn oude platen nog eens op om nog wat na te genieten!

Zag jij Hooverphonic al eens aan het werk? Wat vind je van de groep?

Concert: Stan Van Samang – #stankomtnaarjetoe

Afgelopen zaterdag stond Stan Van Samang in het Ethias Theater in Hasselt. Geen must-see voor mij maar wel leuk meegenomen. We koppelden het nuttige aan het aangename en na het bestuderen van badkamers voor m’n verbouwing, nestelden we ons op het terras van 5th Avenue, vlakbij het Ethias Theater. Dubbele win.

Ik zag Stan Van Samang vorig jaar op de Ladies City Day in Sint-Truiden al eens aan het werk. Het werd toen best een gezellige avond, ik was dus wel benieuwd naar zijn ‘indoor’-concert. Ik ben geen grote kenner van z’n singles maar ik kan het wel appreciëren en de grote hits kan ik wel meekwelen. Ik liet me graag verrassen.

In z’n voorprogramma nog zo’n ijzersterke stem: Udo. Ik blijf het zonde vinden dat hij er niet in slaagt om echt met straffe singles uit te pakken die catchy genoeg zijn om het grote publiek mee te krijgen. Want amai, er zijn er weinigen die kunnen tippen aan zo’n stem. Van zacht en breekbaar naar ferme, stevige uithalen. Hij kan het allemaal. Zijn programma sprak me niet zo aan maar ik bleef wel bewonderend luisteren naar die klok van een stem. Het was zonde dat het publiek niet meer respect (en dus stilte) aan de dag kon leggen.

Na een korte pauze was het dan aan de grote ster van de avond. Als ik Stan over dat podium zie lopen, kan ik maar één ding denken: even hyperkinetisch als Bart Peeters. Zo’n vat bomvol energie, niet te geloven dat hij dan nog zo ongelooflijk goed kan blijven zingen. Veel bewondering voor wat hij doet. Hij is trouwens een van de weinige zangers die het zich kan permitteren om zowel in het Nederlands als het Engels te zingen. Hij komt in beide talen even goed uit de verf. Toch best wel straf voor iemand die toevallig begon als Steracteur Sterartiest.

Van Samang vulde de avond met een resem oude en nieuwe hits, aangevuld met wat (voor mij) minder bekend materiaal van z’n laatste album. Hij had het publiek op z’n hand en vulde zelfs zijn podium met een rits overenthousiaste dames. Hij trok meermaals de zaal in en wond z’n aanbidsters moeiteloos om z’n vinger. In bisnummers uiteraard ‘een ster’, het nummer waar velen al de hele avond op zaten te wachten. Maar het programma in zijn geheel had wel wat opfrissing of extra verrassingen kunnen gebruiken om net iets minder op dat van vorig jaar te trekken.

Kortom, een leuke, avondvullende show die nood heeft aan een grondige update om het publiek terug te verrassen. Dan kom ik graag nog eens Stan.

Zag jij Stan Van Samang al eens aan het werk? Wat vond je er van?

As we speak #8

Op woensdag plan ik standaard een boekreview. Helaas is het boek nog niet uit en zal de review nog even moeten wachten. Het ideale moment om ‘as we speak’ nog eens boven te halen. Korte berichtjes over de afgelopen weken.

Leest: De Val van Matthias M. R. Declercq, het verhaal over het Scheldepeloton. Poëtisch geschreven en best aangrijpend, meer binnenkort in mijn volgende boekreview! Daarna ga ik verder met Leeslijst #12, de stapel magazines en denk ik eens na over Leeslijst #13. Gewoon nood aan meer leestijd. Ik ga die echt voor mezelf moeten creëren. Het zonnige weer van de afgelopen dagen lokt me ook naar buiten met een boek!

Eet: Vooral veel zelfgekookte dingen. En daar ben ik wel blij om. Ook al is het niet noodzakelijk gezonder. Toch ben ik blij dat ik mijn kookkunsten wekelijks kan verfijnen. Af en toe eens iets nieuws proberen met een kookboek in de hand en daarnaast terugvallen op ‘gouwe oudjes’. De afgelopen weken en maanden toch twee topadresjes aan mijn lijstje kunnen toevoegen: Hof ter Herck in Hoepertingen (steppegras, hiphoi!) en Ellis Gourmet Burger in Hasselt (homemade limonade en ice-tea, njam!). Het smaakte!

Sport: Oh ja! Want zoals je hier al kon lezen, ben ik eindelijk terug aan het lopen. Het doet echt wel deugd om terug te bewegen. ’s Morgensvroeg blijkt echt mijn beste moment voor een looptochtje. Heerlijk ontspannen aan de dag beginnen en de conditie blijkt beter dan ik dacht. Toch afgezien die eerste lessen.

Luistert: Naar m’n iPod. Onlangs had ik het geniale idee om AL mijn nummers op mijn iPod op shuffle te zetten. Echt een geniale ingeving. Ik ontdek pareltjes waar ik geen weet meer van had. De ideale soundtrack voor op de trein. En af en toe verrast opkijken als er een vergeten topplaat passeert. Ik ga nog even op shuffle verder. Mijn ouwe iPod mag me nog een tijd verrassen.

Kijkt: Net zoals de vorige keer nog altijd een grote Jani-fan met ‘Jani gaat …’ en ‘Shopping Queens’. Maar daarnaast kijkt ik elke week ook uit naar Perfect met Karen Damen. Wat een ongelooflijk topwijf is me dat toch. Ook nu weer een zalig programma. Op de digicorder wordt ook steevast De Sollicitatie opgenomen. De gesprekken zijn fascinerend om mee te volgen.

Kijkt uit naar: de grote vakantie. Mijn verlof ligt intussen vast, drie weken lang. Ik kijk er naar uit om alles eens aan de kant te schuiven en gewoon te genieten van Costa Casa (= thuis) dus. Gewoon ff op adem komen van een druk jaar.

Het nieuwe culturele seizoen 2017-2018

Elk jaar kijk ik vol spanning uit naar de nieuwe boekjes van de culturele centra. In het bijzonder die van De Bogaard Sint-Truiden en cultuurcentrum Hasselt. Ik ben er intussen al een paar jaar vaste klant. Door de twee te combineren kan ik meestal wel een leuk cultureel programma samenstellen.

En binnenkort is het EINDELIJK weer zover. Dan vallen er twee versgedrukte boekjes in de brievenbus. Zo van die boekjes die nog heerlijk ruiken naar drukinkt en ‘boek’. Zalig vind ik dat. Nauwgezet doorblader ik dan beide boekjes op zoek naar dé optredens voor het komende jaar. De afgelopen jaren verschoof mijn interesse van stand-up-comedy naar muziek en concerten. Ik heb het wel even gehad met comedians van dertien in een dozijn. Voor Wim Helsen maak ik graag een uitzondering.

Van zodra de boekjes op de salontafel liggen ga ik aan de slag met post-its. Elk optreden dat me interesseert duid ik aan met een briefje. Nadien maak ik dan een best-of met de dingen die ik écht wil zien en check ik even met mijn agenda of ik nog niks gepland heb voor die dag (niet onbelangrijk).

Eens de selectie gemaakt, wil ik er als de kippen bijzijn om tickets te bestellen. Goeie optreden zijn vaak als de bliksem uitverkocht. Ik ben gelukkig nog maar zelden met lege handen thuisgekomen omdat ik op vinkenslag zit. Het levert me ook elke keer weer mooie plekjes op in de zaal (win!)!

Ik ben benieuwd wat het nieuwe culturele seizoen zal brengen. Ik volg de nieuwste shows niet echt. Cultuurcentrum Hasselt lichtte al een tipje van de sluier op. Op mijn shortlist met stip Wim Helsen, Pieter Embrechts en misschien ook wel Warhaus. Een paar leuke, vernieuwende muzikale optredens zouden ook welkom zijn. Ik pik graag eens iets minder bekend mee. Hopelijk wordt het programma van De Bogaard even interessant.

Ook benieuwd naar het nieuwe programma? De Bogaard Sint-Truiden komt op 23 en 24 mei met het nieuwe programma. Cultuurcentrum Hasselt op 30 mei. Nog even aftellen dus!

Er op uit: gin-tasting

Ken je het? Zo van die uitjes die nog tien keer toffer blijken te zijn dan je je had ingebeeld? Wel, de gin-tasting was zo’n uitje. Zet 14 topwijven (moeders, dochters en wat losse toppers) bij elkaar, geef ze 9 verschillende soorten gin in 1,5u tijd en je krijgt een topdag.

Place to be was de gintonicshop in de Dorpsstraat  in Hasselt. Een klein, compact winkeltje volgestouwd met flessen gin en bijpassende tonics. We moesten nog even wachten op de laatkomers maar intussen konden we boven de winkel plaatsnemen in een zaaltje. De instructies waren duidelijk: laat alle glaasjes op hun plaats staan en wacht om te proeven. Ondanks wat ongeduldigen liep dat gelukkig nog redelijk goed af.

Een dik uur lang kregen we uitleg rond het maken van gin, de destillatieprocessen en de verschillende smaken die een gin kan hebben. Tijdens de uitleg mochten we 9 gins proeven. Eerst een nipje pure gin, daarna kregen we een aangepaste tonic voor erbij. Van die 9 mochten we uiteindelijk één favoriet kiezen. Met die favoriet zou dan een volledige gin-tonic gemaakt worden met bijbehorende botanicals.

Het ging van sloe gin over compound ging naar zoete, snoepjesachtige of citrus gin, afsluiten deden we met iets stevigere, meer kruidige ginsoorten. Eentje kiezen vond ik best wel moeilijk want ik had er niet meteen een echte favoriet tussen zitten. Normaal gezien houd ik wel van de iets zoetere, meer fruitige ginsoorten. Maar die miste ik wel in de selectie. Uiteindelijk koos ik voor de laatste, Navy Strenght.

Het was een superleuke namiddag die ’s avonds bij lekker eten nog een bijzonder tof vervolg kreeg. Ik heb heel wat opgestoken over gin. Maar ik blijf voorlopig toch nog bij mijn vast merk, de Double You van Brouwerij Wilderen, graag met een Fever Tree Mediterranean tonic.

Een dikke dank u wel aan die 13 andere topwijven voor organisatie, sfeer en gezelligheid. De zondagnamiddag was zelden zo plezant!

Concert: Laïs – Midwinter Tales #2

Een concert in een kerk. Het blijkt een nieuwe traditie te worden op mijn concertprogramma. Maar Laïs was dan toch wel de trendsetter. Een tijd geleden ging ik al naar hun Midwinter Tales #1, ook in de kerk. De Sint-Quintinuskathedraal van Hasselt was opnieuw the place to be voor Midwinter Tales #2.

Laïs is altijd wat sfeerschepping. En hun Midwinter Tales zijn niet anders. Ik hou enorm van de meerstemmigheid in de nummers die ze brengen. Drie stemmen die op de een of andere manier ongelooflijk goed matchen. En hoewel ik vooral grote fan ben van hun eerste CD’s, kan ook hun Midwinter Tales enorm appreciëren.

lais

Ze worden in hun nummers bijgestaan voor een contrabassist en een celliste/harpiste. Back to basics in de muziek. Maar brengen ook een aantal nummers volledig akoestisch. Een beetje back to the roots dus. Bij sommige nummers ging het haar rechtstaan op m’n armen omdat het zo goed klonk. Ik ben wel fan dus.

Toch blijf ik het zonde vinden dat er geen enkel oeroud Laïs-nummer in de set zat. Ik blijf er toch een beetje naar hunkeren. Het zou alles nog net iets beter maken. Een stukje herkenning werkt immers enorm goed naar je publiek toe. Helaas zat dat er niet in. Zonde. Maar het bleef wel een goed Laïs-optreden.

 

Concert: Trixie Whitley

Hoe kan je je verlof beter inzetten dan met een concertje? Afgelopen vrijdag trokken we naar het cultuurcentrum van Hasselt voor Trixie Whitley. Ik zag haar al eens in de Klub C van Rock Werchter afgelopen zomer. Ik was dus razendbenieuwd om haar eens in een totaal andere setting aan het werk te zien.

trixie-whitley

In het voorprogramma van Trixie Whitley stond Chris Morissey. Bassist bij Trixie, vergezeld van de drummer en toetsenist. Trixie zonder Trixie zelf dus. Maar best wel een leuk bandje. Een aangename opwarmer om in the mood te komen. Ze vulden een half uurtje en ik kon het wel smaken.

Na een korte pauze om de podiuminvulling wat aan te passen, was het dan eindelijk de beurt aan Trixie Whitley. In een zwart gewaad kwam ze het podium op gewandeld. Haar vestimentaire keuzes blijf ik nog steeds wat raar vinden. Al van bij de eerste noten had ik door dat het een stevig optreden zou worden. Ik dook snel in mijn handtas voor oordoppen. Geen overbodige luxe want de eerste nummers waren best wel luid. Te luid voor sommigen, die dan ook misnoegd de zaal verlieten. Het was ook best wel vreemd om haar in de setting van een cultuurcentrum te zien. Het kwam ook niet helemaal over zoals het moest.

Toch was een goed en degelijk optreden. Whitley heeft een bijzonder straffe stem. En haar nummers blijven beklijven. Zelfs al kende ik de beginnummers helemaal niet zo goed. Ze grijpt je vast en laat je in geen enkel nummer nog los. En dat vind ik best wel sterk. Toch miste ik wel iets. Ik kan het niet echt benoemen maar je merkte wel dat het niet was zoals het moest. Het kwam niet over zoals Rock Werchter bijvoorbeeld wel heel erg deed. Nu  ja, appelen en peren vergelijken heeft geen zin. Maar toch had ik er nog net iets meer van verwacht. Dat ze al haar pareltjes opspaarde tot het einde van het concert kon ik wel pruimen. Zo werd het toch nog een half uurtje meekwelen en op en top genieten om af te sluiten.